Polska liczy sobie coś około 38 mln mieszkańców. Nie dziwota więc, że przypadkowo trafi się jakiś zdolny piłkarz, zdolny pływak, zdolny łyżwistwa, zdolny atleta, zdolny szachista, zdolny sztangista czy wreszcie zdolny polityk itd. Musi tak być, bo również w Polsce obowiązuje krzywa rozkładu normalnego.
Regularne sukcesy osiąga się stosując efekt synergii, a do tego niezbędny jest system. W Polsce są systemy, ale nastawione głównie na wyciąganie kasy z budżetu państwa i korzystające z ochrony medialnej świadczącej swoje usługi sprytnym niedojdom. Zdarzają się też, jako reguły od wyjątku, chlubne przykłady. Na przykład siatkarze, gdyby nie Igrzyska Olimpijskie, byliby znakomitym tego przykładem. Są też przykłady indywidualne. Szangista Adrian Zieliński, który sukcesy zawdzięcza niemal wyłącznie sobie, podobnie jak gimnastyk Leszek Blanik, który nb. nie bardzo miał gdzie ćwiczyć, bo na sali gimnastycznej nie miał dobrego rozbiegu.
Reszta to wcale nieprzypadkowe, sportowe mafie, specjalizujące się w robieniu kasy, i działacze, dla których sportowcy niekoniecznie są obowiązkowym dodatkiem. Klinicznym przykładem tej patologii jest PZPN. Niczego zatem nie poprawią orliki, baseny przyszkolne, czy szachy w przedszkolu. Czy realne są głębokie zmiany? Moim zdaniem nie, bo w Polsce brakuje atmosfery. Ba! Im mętniejsza woda, tym więcej mętnej kasy można z niej wyciągnąć. A już na pewno nie nadaje się do tego aktualna ministra sporta.
Konkludując - do zobaczenia przy kolejnych porażkach sportowych
Komentarze
Pokaż komentarze