Wszyscy są przegrani, jedynie dr M. Migalski jest wygrany

Marek Migalski to jedna z moich największych zawiedzionych nadziei politycznych. Dopóki produkował się w telewizjach i był jedynie utożsamiany z PiS, dopóty wszystko było OK. Problem zaczął się wtedy, gdy teoretyk dr Marek Migalski wziął się za realną politykę.

Okazało się bowiem, że Marek Migalski polskiej polityki po prostu nie czuje. Jego pomysły są coraz mniej racjonalne, mimo że ciągle mają jakiś tam sens, tyle że na małą skalę. Z blogerami S24 Marek Migalski przestał dyskutować. Ba! Ostatnio uznał nawet, że najlepiej by było, gdyby w ogóle nie komentowano jego tekstów. Prawda jest zaś prozaiczna. Marek Migalski wypada blado na tle dobrych i dociekliwych blogerów S24. Oczywiście, od jakiegoś czasu blogerzy drą sobie łacha w jego blogu, niekoniecznie w sposób kulturalny, ale Marek Migalski po prostu - choć tego nie widzi - zasłużył sobie na to. 

Kontestowanie przez niego działań partii, dzięki której uzyskał mandat europarlamentarzysty, czyli PiS, przybiera coraz bardziej wyraz groteski lub kawałów na poziomie przedszkola (coś w stylu - mrówka mówi do słonia na moście: ale tupiemy!).

Dr Marek Migalski jako polityk jest skończony, choć jeszcze broni się przed polityczną egzekucją. W sytuacji, gdy do naprawy Polski potrzebne są miliony rąk i olbrzymie narzędzia, by burzyć skały, on ciągle ma pomysły i propozycje, aby przekonać skały do samodzielnego rozpadu, ewentualnie by zrobić to za pomocą śrubokręta i kombinerek. 

Żegnam, Panie Marku. Na Pański blog rzadko już wchodzę, bo i nie ma po co. Piękny język i kompletnie jałowa treść, to nie jest to, czym może Pan przekonać mnie, czy miliony podobnych do mnie.