Za i przeciw Monice Olejnik - polemika z niezalezna.pl

Monika Olejnik jest bez wątpienia jedną z najbardziej znanych i charakterystycznych polskich dziennikarek. Nie wiem nawet, czy lepiej pasuje do niej określenie "Tomasz Lis w spódnicy", czy do Tomasza Lisa - "Monika Olejnik w spodniach". Mniejsza z tym. Oboje są osobami publicznymi i oboje podlegają ocenie opinii publicznej, podobnie jak przedstawiciele monteskiuszowskiego trójpodziału władzy. A opinia, jak to opinia, na różnych koniach jeździ.

Zacznę jednak od tego, co mnie drażni w ocenie Moniki Olejnik i jakich granic nie należy przekraczać, mimo że ona sama jest przykładem czegoś odwrotnego. Otóż, podległy Tomaszowi Sakiewiczowi portal niezalezna.pl, który ewidentnie sprzyja PiS-owi, opublikował skan listu Moniki Olejnik (wówczas Moniki Praczuk), skierowany do Naczelnika Wydziału Paszportowego Komendy Stołecznej MO. W liście tym Monika Olejnik domaga się zablokowania wyjazdu za granicę swojemu mężowi, albowiem byli w trakcie sprawy rozwodowej.

Przeczytałem ten list dwukrotnie i nie widzę w nim żadnego donosu. Dzisiaj nazywałoby się to zabezpieczeniem powództwa i jest powszechnie stosowaną praktyką sądową. Opublikowanie tego listu stanowi moim zdaniem przekroczenie granicy prywatności. Wszak także dzisiaj sprawy rozwodowe rozpoznawane są z wyłączeniem jawności, w obronie choćby przed wścibskimi sąsiadami, i nikt się temu nie dziwi. Zatem to posunięcie portalu niezalezna.pl uważam za błąd, choć nie natury zasadniczej.

Broniąc swojego dobrego imienia Monika Olejnik atakuje autorów książki "Resortowe dzieci" na różne sposoby. A to minimalizuje udział ojca i swój w budowaniu komunizmu, a to wyszukuje nieścisłości w książce, by podważać jej wiarygodność, a to stosuje argumenty ad personam.

Przypomnijmy zatem, że radiowa Trójka nie pracowała przez kilka pierwszych miesięcy stanu wojennego, albowiem zatrudnieni tam dziennikarze okazali się niepokorni i nie chcieli uznać reżimowego posunięcia gen. Jaruzelskiego, za co zostali zwolnieni. Program III PR reaktywowano po 5 kwietnia 1982 roku, czyli w pełni stanu wojennego, a dokonał tego śp. Andrzej Turski, który zatrudnił do tego celu m.in. Monikę Olejnik, Tomasza Sianeckiego i Grzegorza Miecugowa.

Już powyższy fakt powoduje, że wymienieni powinni powściągać swoje moralizatorskie zapędy i nie wybiegać przed szereg, gdy mowa o latach komunizmu czy o stanie wojennym. Nie ma przy tym znaczenia, czy ojciec Moniki Olejnik był majorem bądź pułkownikiem Komendy Głównej MO, a która stara się w ten sposób dezawuować faktograficzną stronę książki. Wszyscy dziennikarze musieli być osobami pewnymi z punktu widzenia komunistycznych dyktatorów, wręcz bardzo zaufanymi. W tej sytuacji nie dziwią mnie wcale ślady w IPN po tych dziennikarzach czy ich antylustracyjna wściekłość.

Żyjemy w czasach, gdy to towarzystwo dziennikarskie i ich akolici usiłują przypisać osobom nie rokującym nadziei kontynuacji budowy III RP różne cechy i czyny. Dość przypomnieć na przykład, że Jarosław Kaczyński popełnił zbrodnię nieinternowania w stanie wojennym, zaś jego śp. bratu, mimo że był internowany w Strzebielinku przez 10 miesięcy, usiłuje się dopisać fałsz, jakoby wyszedł stamtąd wskutek jakiegoś szczególnego układu. Co tu się zresztą dziwić, skoro ich ojca przedstawia się jako komunistę do ostatnich dni, ponieważ w archiwach nie znaleziono śladów jego wystąpienia z PZPR. Tak twierdzą salonowi idioci, których logika nie ogarnia okoliczności, że aby skądś wystąpić, trzeba najpierw tam wstąpić.

"Resortowe dzieci" przez wiele lat beztrosko szczuły i atakowały bez pardonu przeciwników III RP, korzystając z wolności słowa. Gdy teraz inni skorzystali z tej samej wolności, "dzieci" są obrażone i domagają się szczególnego traktowania oraz specjalnych praw dla świętych krów. Nic z tego. Jedyne, czego mają prawo się domagać, to rzetelnego i zgodnego z prawdą przedstawienia ich życiorysów oraz życiorysów ich rodziców. Reszta należy do społeczeństwa. Koniec, kropka.