Klasę polityków poznaje się w sytuacjach nietypowych i ekstremalnych, a taka jest niewątpliwie na Ukrainie.
Moim zdaniem porównanie polityki prowadzonej przez Bronisława Komorowskiego do pudła rezonansowego jest ze wszech miar słuszne. Z zewnątrz niektórym wydaje się ładna, ale w środku z całą pewnością jest pusta i działająca zawsze z opóźnieniem. Zero samodzielności, zero inicjatywy, zero cech lidera.
Takiego prezydenta mamy na trudne czasy. Fotka w roli operatora taczki chyba najlepiej pasuje do jego wizerunku.
Najpierw prezydent Komorowski wychwalał pod niebiosa porozumienie podpisane z Janukowyczem m.in. przez ministra Sikorskiego, mimo że ten ostatni wykazywał daleko idącą wstrzemięźliwość w ocenie tego faktu. Zapewne zdawał sobie sprawę, że losy porozumienia są tak samo niepewne, jak świeżo spadłego śniegu. No, ale prezydent Komorowski piał wtedy z zachwytu:
Chciałem wszystkim pogratulować i podziękować, w sposób szczególny podziękowania kieruję do ministrów spraw zagranicznych trzech ważnych krajów Unii Europejskiej: ministra spraw zagranicznych Niemiec i Francji, ale szczególnie chcę podziękować polskiemu ministrowi spraw zagranicznych Radosławowi Sikorskiemu, bo jego rola w tym miejscu, w tym procesie była szczególna.
Dziś, kiedy okazało się, że porozumienie z Janukowyczem wykorzystywane jest przez Putina w celach dokładnie przeciwnych od zamierzonych, prezydent Komorowski oznajmia:
Możemy czuć się zagrożeni tym, co dzieje się za naszą granicą. Sprawa zrobiła się niesłychanie dramatyczna.
Oczywiście, to prawda, ale tę prawdę znają wszyscy, którzy choćby trochę interesują się sytuacją na Ukrainie. Nie muszą w tym celu słuchać wystąpień polskiego prezydenta, który z jednej strony werbalnie podkreśla ważność dla Polski wydarzeń na Ukrainie, lecz z drugiej strony od wielu tygodni nie kiwnął nawet palcem, mimo że teoretycznie reprezentuje Polskę na zewnątrz.
Czyżby głosowanie za promoskiewskimi WSI nie było przypadkowe?
Komentarze
Pokaż komentarze (4)