Od lat trąbię na salonie, zwłaszcza w kierunku w miarę bliskiej mi centroprawicy, żeby machnąć ręką na sondaże. Kto nie wierzy, niech zapozna się choćby z moją notką z 24 czerwca 2014 roku pt.: PO - 31%, PiS - 24%. Niebawem, gdy PiS wyraźnie przodował. Mam wątpliwą satysfakcję. Co prawda, przewidziałem o jeden punkt procentowy różnicy mniej, niż ostatni sondaż dla TVP, ale to bez znaczenia.
Oczywiście, wtedy nie mogłem jeszcze wiedzieć, że Tusk zostanie papieżem Europy (habemus Tusk itp.). Gdybym nawet przewidział, moje poglądy, wysłowione pokrótce w zalinkowanej notce, nie zmieniłyby się ani o jotę. Po prostu, myślę, że wiem, jak z grubsza działają mechanizmy PRL-bis.
Tak samo apeluję do centroprawicowych autorów dzisiejszych notek, którzy podkreślają wagę wyników wyborów uzupełniających. OK. Jest powód do cieszenia się, ale tylko w duchu. Na zewnątrz trzeba robić dokładnie to, co podkreślałem w wielu notkach na temat polskich sondaży i polskich sondażowni. Olać to szemrane towarzystwo i ich szemrane wyniki, cieszyć się po cichu z drobnych i większych sukcesów, ale najważniejsza jest praca organiczna, u samych podstaw. Ani wyniki ostatnich sondaży, ani wyniki wyborów uzupełniających nie będą bowiem miały większego wpływu na decyzje wyborców w listopadzie.
Wiem dobrze, że w tzw. terenie np. PiS ma niesamowicie wiele do zrobienia, bo HRM był, jest i chyba będzie największą kulą u nogi Jarosława Kaczyńskiego. Opisywałem kiedyś w swoim blogu, że w terenie PiS jest najczęściej wyizolowanym towarzystwem wzajemnej adoracji i nic więcej. Towarzystwem, które skutecznie zniechęca do siebie osoby wartościowe, mogące wnieść coś nowego, nowy oddech, nowe pomysły, nowe siły. Szczerze mówiąc, nie bardzo wierzę w sensowne zmiany, ale napisanie tej notki niewiele mnie kosztuje, a uspokaja emocje.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)