W codziennych, niezmiennie dobrych, rosyjskojęzycznych Raportach Wojennych Michaela Naki youtube.com/@MackNack natrafiłem na ekspresyjne, szczere świadectwo rannego żołnierza rosyjskiego, agresora i okupanta ukraińskiej ziemi.
W prostych "okopowych" słowach przestrzega on Rosjan (i zagranicznych ochotników / gości Matuszki Rossiji), aby nie skusili się perspektywą obiecywanych wielkich pieniędzy za udział w SVO (czyli wojnie na Ukrainie), bo tam większość z nich szybko i nieuchronnie spotka śmierć lub okaleczenie.
Wśród najmocniejszych argumentów, obok ogromnej ilości, wręcz nadmiarze ukraińskich dronów FPV (kamikadze) i śmiercionośnej skuteczności artylerii ZSU (rakiety systemu HIMARS, haubice samobieżne: polski KRAB *, fr. CAESAR, szwedzki Archer, M109 i AS90, ukr. Bohdana 2S22 i in.) wymienia on polski moździerz, cytuję:
- Co to takiego - polski moździerz?! Słyszycie go dopiero wtedy, kiedy już wybucha przy was! 4 sekundy!
Cały wywód rannego, wyjaśniającego prawdziwą rzeczywistość na linii frontu i w jej pobliżu:
"Dron leci z prędkością 90 km/h. Przed nim nie można się skryć. To niemożliwe!
I oni mają ich BARDZO DUŻO! Jest ich ogromna ilość!
Wy powinniście wiedzieć, skoro wysyłacie tam ludzi, dokąd ich wysyłacie...
My nie dochodzimy do strzeleckiego boju.
Ale to tylko pół biedy. Oni podpuszczają nas bliżej i wtedy zaczynają lecieć drony i amunicja kasetowa.
Wy rozumiecie, co to takiego???
Pomimo tego wali w nas artyleria nie tylko kasetowymi, ale i 180-tką i "Olchoj" **, którą słychać...
Nie można się przed tym ukryć... To nie tak jak w Groznym ***...
Nie dają nam podejść do strzeleckiego boju, do którego nas wyszkolono. Czy wy rozumiecie, jak niebezpieczne jest to wszystko?
Myślicie, że to wszystko, co oglądacie w telefonach, w tic-tokach i co wam pokazuje telewizja ...
Sami powinniście pojąć, co to takiego artyleria...
Co to takiego - polski moździerz?! Który słyszycie go dopiero wtedy, kiedy on już wybucha przy was! 4 sekundy!
My możemy walczyć. My możemy walczyć - ale nie w takich warunkach..."
wypowiedź w oryginale - kliknij poniżej:
www.konflikty.pl/technika-wojskowa/na-ladzie/lmp-2017-mozdzierze-tarnow
Już 3-ciego dnia rosyjskiej otwartej agresji 26/2/22 był on istotnym elementem odpierania najeźdźcy:
"Polska już dostarczyła dużą ilość moździerzy z amunicją oraz kilkadziesiąt tylko (sami mamy mało) zestawów płot "Grom" oraz wiele innych środków bojowych. Warto by przetestować czołg Twardy w warunkach bojowych. Haubicę Krab - tym bardziej.
Panie ministrze, to dla nas wszystkich będzie korzystne. Może nowy hit exportowy?"
Potem, w pierwszych miesiącach wojny obronnej, kilkakrotnie spotykałem się z relacjami rosyjskich żołnierzy, zaskoczonych niezwykłą cichością i zabójczą celnością "polskiego minomiota". Z biegiem czasu spowszedniał na tle super precyzyjnych HIMARS-ów i innych zachodnich i ukraińskich "hitów" tej wojny, np. nocnego drona bombardującego Vampire zwanego przez orków "Baba Jaga".
Ale z powyższego świadectwa Rosjan wynika, że nasz polski wyrób nadal należy do głównych postrachów moskiewskich agresorów. Powinniśmy być z tego nie tylko dumni, ale promować ten produkt i inne tego producenta - Zakładów Mechanicznych Tarnów.
* KRAB - wciąż najbardziej uniwersalna SAH na Ukrainie. Uprosiłem przed laty: "Kraby już na Ukrainie - marzenia się spełniają, rady są wysłuchiwane witas1972/1230311,kraby-juz-na-ukrainie-marzenia-sie-spelniaja-rady-sa-wysluchiwane
** Olcha, Wilcha (ukraiński system_rakietowy /wiki)
*** Szturm_Groznego
+ + + Zginął pierwszy rosyjski żołdak urodzony w 2007 roku. Czyli 18 lat temu! Aleksandr Pietlinskij z Czelabinska zginął za Putina i za jego "trumienne"bonusy. Ale nigdy na niego nie zagłosował ...
"Eщё один рекорд поставила российская армия - весьма своеобразный. На войне с Украиной погиб первый российский военный, родившийся в 2007 году.
Сколько ещё таких рекордов поставит Россия - зависит от неё. OT BAC."
"Trzy lata krwawego szaleństwa, o którym zadecydował jeden nikczemny dziad, zamarzywszy sobie - z nudów i z bezkarności - być jak Napoleon Bonaparte. Trzy lata bezprzykładnych nieszczęść i cierpienia Ukrainy, która okazała się w centrum tego bezsensu. Trzy lata niesamowitego męstwa, wytrwałości i godności ukraińskiego narodu, który ze wszystkich swoich sił broni się przed agresją ROSzystowskiej ordy, prącej niekończącym się potokiem na Ukrainę, aby zabijać i samemu zdychać.
Три года кровавого безумия, которое устроил один ничтожный дед, решивший от вседозволенности натянуть на лысину треуголку Наполеона. Три года невообразимого горя и страданий Украины, оказавшейся в эпицентре этого безумия. Три года невероятного мужества, стойкости и достоинства украинской нации, из последних сил сдерживающей агрессию рашистской орды, прущей нескончаемым потоком в Украину убивать и дохнуть.
Trzy lata potwornej hańby, z którą oo teraz na zawsze będzie się kojarzyć Rosja i wszyscy my, Rosjanie. Naszej hańby za to, że dopuściliśmy do tego i za to, że przez 3 lata nie zdołali my zatrzymać. Wręcz przeciwnie - kraj przyzwyczaił się do wojny.
Три года чудовищного позора, от которого теперь никогда не отмыться России и всем нам, россиянам. Позора за то, что допустили и за то, что за три года не смогли остановить. Напротив, страна нормализовала войну, кто-то в ней участвует, кто-то на ней зарабатывает, кто-то ее не замечает, и лишь ничтожный процент населения категорически не может и не хочет уживаться с войной.
Россию ждет окончательная деградация. За совершенное преступление никто не понесет наказания. Норма не будет восстановлена.
Один пример. Вчера, – в день военного преступника (зачеркнуто) защитника отечества, когда по телеку в сопровождении армейского оркестра горланили патриотические песни Лещенко, Лепс и Шаман, – неонацистское добровольческое подразделение «Русич» выложило видео расстрела украинских пленных с подписью «Окончательное решение вопроса».
Таких видео только за эту зиму я видел с десяток. Русские на камеру холоднокровно убивает безоружных пленных украинцев. И это только то, что было снято и выложено в сеть – очевидно, что для рашистов это устоявшаяся практика, норма.
Все эти люди вернутся в Россию и будут чувствовать себя героями. Новая элита. Никакого осознания и раскаяния, наоборот. Это как если бы Чикатило вместо расстрела отправили руководить средней школой. Вот такой будет моя страна.
Посмотрите это видео.
https://echofm.online/opinions/v-trube-iz-kotoroj-strashno-vysunutsya
https://youtube.com/shorts/2QfWSwUlWGg?si=uAGec8-zrN48I6_1
"Дураков в армии мало, но они очень грамотно расставлены". История Героя Украины, который летал на "Азовсталь" и Змеиный
"Чувствуешь себя как на "камазе" или на "газоне", который предназначен для другого, но ты прикрутил к нему какую-то турель с пулеметами или с сеялкой. Плюс-минус так оно и есть", – улыбается 35-летний летчик Евгений Соловьев, Герой Украины, участник миротворческих операций ООН в Африке, АТО/ООС, вертолетных миссий на "Азовсталь" и остров Змеиный. (...)
Его дядя, бортовой авиационный техник, летал на Ми-8, также воевал в Афганистане. Сейчас живет возле Санкт-Петербурга. До 2014 года они с племянником общались, после 2014-го ссорились, потом связь прервалась.
– Весной 2014-го разговаривал с ним. Говорю, в Крыму ваши Ми-35 летают. А он на это: "Женя, это чушь, не может быть, наших там нет". Весной 2015-го вышел российский пропагандистский фильм "Крым. Путь на родину". Я позвонил ему тогда, говорю: посмотри, были там ваши? Это последний наш разговор.
www.pravda.com.ua/articles/2025/10/17/8003085/
Dzisiejsza Polska niewiele przypomina tę, którą odwiedziłem jako nastolatek w 1989 roku. Współczesna Polska to kraj dumny, kulturowo bogaty i mogący poszczycić się imponującą liczbą muzeów. Nowa narracja narodowa opiera się na trzech głównych filarach: odpowiedzialności Niemiec za zniszczenie kraju, odrzuceniu sowieckiego dziedzictwa oraz dążeniu do stworzenia homogenicznej tożsamości narodowej.
Jeden. Auschwitz i niemiecka odpowiedzialność. Choć dobrze znana, historia ta pozostaje wstrząsająca. Wśród wszystkich pomieszczeń, w których wystawiono walizki, obuwie, protezy ortopedyczne czy ludzkie włosy, najbardziej poruszające jest to, w którym znajduje się morze fotografii więźniów – ujęcia en face, z półprofilu i z profilu. Narodziny, przybycie do obozu, śmierć. Niektórzy przeżyli tydzień, większość – kilka miesięcy; zaledwie nieliczni przetrwali dłużej niż rok. Uderzający jest tu wyrafinowany charakter systemu wyzysku: rozbudowa od Auschwitz I do Auschwitz-Birkenau. Obiekt powiększył się z dwudziestu ośmiu baraków do ponad trzystu, stając się integralną częścią kompleksu militarno-przemysłowego Rzeszy. Milion trzysta tysięcy ludzi zginęło na skutek przemocy, wycieńczenia i głodu.
Za każdym aktem nieludzkiego traktowania kryje się konkretna nazwa. Obozy pracy dostarczały siłę roboczą do fabryk Volkswagena. Za barakami, w których przeprowadzano eksperymenty medyczne, stał koncern Bayer. Z ludzkich włosów wytwarzano mundury. Kto ubezpieczał te obiekty? Allianz. „Zwróćcie uwagę, że mówię o Niemczech – nie o nazistowskich Niemczech” – zaznacza przewodniczka. I dodaje: „Dlaczego Niemcy nie wypłaciły biliona dolarów należnych w ramach reparacji wojennych?”. Amerykanie nie chcieli powtórki sytuacji z czasów traktatu wersalskiego. Po czym puentuje: „Kto dziś rządzi w Europie? Skąd pochodzi przewodniczący Komisji Europejskiej?”.
Dwa. Lata 1945–1989 i radzieckie dziedzictwo. W oczach muzealników Polska, którą odwiedziłem jako nastolatek, nie była tą „prawdziwą” – stanowiła jedynie terytorium okupowane przez Sowietów. W Muzeum Powstania Warszawskiego, pod fotografią radzieckiego przywódcy, można przeczytać: „Stalin – radzieckie ucieleśnienie zła”. I nic więcej. Komunizm staje się tu synonimem nędzy, cenzury i represji. Kto torturował bohaterów wojennych, którzy po zakończeniu działań zbrojnych wrócili do kraju? Nie byli to Polacy; byli to komuniści. W kontekście hiszpańskim można by to porównać do przedstawienia reżimu Franco jako historycznego zerwania, przy jednoczesnym ukazywaniu historii rozpoczętej w 1978 roku jako bezpośredniej kontynuacji rządu republikańskiego.
Historia Polski to dzieje kraju poddanego dynamice i interesom swoich głównych sąsiadów: Niemiec oraz – w ostatnich czasach, w sposób niemal obsesyjny – Rosji. Polska postrzega własną historię jako walkę o przetrwanie w starciu z tymi siłami, budując swoją tożsamość z mieszanki nieufności wobec Niemiec, antyrosyjskich nastrojów, katolicyzmu oraz antykomunizmu – a wszystko to napędzane jest pragnieniem zdefiniowania własnej narracji.
Trzy. Zmagania o tożsamość w polskiej historiografii. W gdańskim muzeum, obok imponującej rekonstrukcji polskiego miasta z okresu międzywojennego, ukazano nieudany projekt stworzenia państwa wielokulturowego. Podręczniki szkolne w językach polskim, jidysz, niemieckim i ukraińskim odsłaniają drugą stronę medalu – zapowiedź tego, co miało wkrótce nadejść. W 1938 roku doszło do rozbioru Czechosłowacji – w którym swój udział miała również Polska, przejmując część jej terytorium. W 1939 roku wybuchła wojna, a wraz z nią wprowadzono prawa rasowe. Obok masowych zbrodni dokonywanych przez Niemców, sto tysięcy Polaków padło ofiarą ukraińskich nacjonalistów, którzy również dążyli do stworzenia „czystego” państwa. Efekt był tragiczny: piętnaście procent polskiej populacji – sześć milionów ludzi – nie przeżyło wojny. Niedługo potem zaczęto na nowo wytyczać granice. Całe grupy ludności wypędzano z ich domów. W trakcie tej etniczno-kulturowej reorganizacji również Polacy dopuszczali się wysiedleń Niemców i Ukraińców, dążąc do zbudowania państwa kulturowo jednorodnego. Europa Środkowo-Wschodnia, niegdyś zróżnicowana i pluralistyczna, przekształciła się w najbardziej jednolity pod względem etnicznym obszar w całej Europie.
Dalej na wschód i południe marzenie o „czystych” populacjach wciąż znajdowało podatny grunt. Przejawiło się to w 1948 roku – poprzez Nakbę i powstanie państwa Izrael – a także w latach 90. XX wieku, czego symbolem stało się Sarajewo i rozpad Jugosławii. Niedawno Itamar Ben-Gwir, skrajnie prawicowy minister w izraelskim rządzie, postulował, by każdej nocy zabijać trzydziestu Palestyńczyków ze Strefy Gazy. Z perspektywy roku 2026 przerażające jest to, jak aktualne pozostają założenia niemieckich władz okupacyjnych: koncepcja odpowiedzialności zbiorowej całych grup ludności, negowanie praw jednostki oraz człowieczeństwa ofiar, stosowanie przemocy jako narzędzia sprawiedliwości, a także usprawiedliwianie morderstw.
Komentarze
Pokaż komentarze (13)