Polska polityka czego nikomu nie trzeba udowadniać sięgnęła tabloidowego dna. Na dalszy plan zeszły kwestie imponderabiliów polityki zagranicznej, wizerunku kraju za granicą, reform finansów, służby zdrowia... Nie znaczy to oczywiście że wcześniej były w jakimś nadzwyczajnym poważaniu. Jednak widoczna jest gwałtowna erozja choćby i pozorów myślenia o państwie i jakości życia obywateli jako wartościach nadrzędnych. Mamy do czynienia z patologiczna symbiozą świata polityki i mediów którą na własny użytek nazywam polityką konferencyjno-prasową, której głównym sposobem prowadzenia są briefingi i konferencje prasowe. Działania rzeczywiste zostały zastąpione przez "fakty medialne" a argumenty i prawda historyczna, czego mieliśmy przykład podczas obchodów Sierpnia, zostały zastąpione przez emocje. Często niezdrowe i krzywdzące.
Powyższy akt oskarżenia nie jest skierowany do konkretnej siły politycznej. Obydwie wiodące są w różnym stopniu winne takiego obrotu rzeczy. Pierwszy władzę spin-doktorom oddał PiS ale Platforma była bardzo pojętnym uczniem. Można by powiedzieć że przerosła mistrza. Dziś PiS jest bity własną bronią.
Zawsze miałem słabość do Jana Rokity. Nie jest człowiekiem przeciętnym, ma instynkt państwowca. Jego przywiązanie do zasad i trudny charakter sprawia że trudno mu się zmieścić we wszelkich strukturach. Dlatego przed ostatnimi wyborami został "wypchnięty" z PO. Być może zresztą min. dzięki temu PO wygrała wybory tworząc po jego odejściu bardziej zwartą i karna drużynę. Być może było to konieczne by odsunąć od władzy PiS.
A jednak polska polityka bez Rokity jest gorsza. Brakuje jej nudziarzy dla których aksjomatem nie jest dobro partii lecz dobro państwa. Dlatego cieszę się że Rokita jako polityczny zwierz nie wytrzymał i zaczyna publikować w "Dzienniku". Nie wiem co chce osiągnąć. Zostać dobrym komentatorem? Wpływać pośrednio na polską scenę polityczną? Budować nową partię? Nie wiem ale cieszę się że nazwisko Rokita będzie mniej kojarzone z Nelly a bardziej z Janem.
Inne tematy w dziale Polityka
