Kryzys wyzwolił w krajach nie tylko Europy zresztą pokłady narodowych egozimów o głębokosci których zdążyliśmy zapomnieć. Protekcjonizm zydaje się dziś być logiczna konsekwencją ulewy miliardów które spływaja na narodowe gospodarki. Bo niby dlaczego z owych miliardów mieliby korzystać obcy?
Sęk w tym, że owa filozofia jest zaprzeczeniem idei która kilkadziesiąt lat temu spoiła Europę. idei wolnosci gospodarczych nie ograniczonych narodowymi liniami demarkacyjnymi. Jeżeli dzisiejszy kryzys okaże się rzeczywiście tak daleko posunięty w swoich konsekwencjach jak się powszechnie przewiduje unia europejska może go nie przetrwać w kształcie takim jakim znamy ją dzisiaj. Dziś trwa wojna. Wojna pomiędzy lejącymi kasę w gospodarki krajami Starej Europy zmierzającymi prosta drogą do domniemanego raju protekcjonizmu i krajami Nowej Europy zainteresowanymi obowiązywaniem dotychczasowego kierunku zwiększania obszarów wolnosci a przynajmniej utrzymania status quo.
Za kilka dni w Brukseli odbędzie się bardzo istotna bitwa owej wojny. Czy Europa przyzna Francji prawo dotowania swoich koncernów? Prawo, którego odmówiła polskim stoczniom? Czy za namową zachodnioeuropejskich związkowców postawi tamy wolności przepływu pracowników? Czy na drodze do euro każe nam dopełnić obowiązków, których sama nie dopełnia?
Rząd Tuska chce powtórzyć sukces z poprzedniego szczytu, kiedy to Polska szefując koalicji państw Nowej Europy uzyskała znaczne ustępstwa w zakresie limitów CO2. Czy to wystarczy?
Komentarze
Pokaż komentarze (4)