Całkiem żywotna Mumia

O ile ludzie dawnej UW zniknęli z giełdy politycznych nazwisk, o tyle - co jest paradoksalne, propozycja dla Polski, jaką stworzyła ich partia jest realizowana konsekwentnie przez ich dawnych partyjnych kolegów. Hurraeuropejskość, za którą kryją się kompleksy wobec Zachodu, ale i Rosji, brak realnych rozliczeń z funkcjonariuszami dawnego reżimu, lawirowanie w sprawach obyczajowych, wreszcie zaś robienie po cichu interesów. To sposób na władzę dawnej UW, to sposób na władzę obecnej Platformy. Takie działanie, gwarantujące wielu osobom życie dostatnie i spokojne, ma wielu zwolenników. PO napotyka na coraz większe trudności i choć na razie żadnego sondażowego tompnięcia nie widać, warto patrzeć na podmioty, które mogą być taką samą szalupą ratunkową dla działaczy i wizji polityki, jaką dla bardziej cynicznej (zainteresowani zapewne woleli by słowo "pragmatycznej") części UW stała się kilka lat temu Platforma. Wszystkie te kanapowe partyjki raczej nie dadzą rady stać się na powrót znaczącymi siłami, możemy jednak spodziewać się, że media podejmą próbę lansowania ich. Trochę jako oferty dla rozczarowanego elektoratu centrolewicowego, trochę jako straszaka na PO. Lis po ostatnim zjeździe Demokratów powiedział, że jego towarzystwo nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa. Czy wyborcy będą chcieli następnych słów słuchać, to inna sprawa.

Skoro jednak istnieje cały czas podaż, ktoś wierzy, że jest też popyt. Tak więc wyborca, który wybrał PO jako antyPiS, zmęczony Platformą (którą może nagle uznać np za prawicę, czyli jednak nie swoich) może sięgnąć po demokratów i SDPL (chyba znów będą się jednoczyć), a jakby tego było mało, wczoraj powrót na scenę polityczną zapowiedziało Stronnictwo Demokratyczne, tym razem pod wodzą Pawła Piskorskiego. Piskorski, oczyszczony z zarzutów, mógłby starać się o powrót do PO, woli jednak grać na własną rękę, a to jest dość znaczący sygnał. SD zaś ideowo pasuje do wspomnianych wcześniej partyjek, ponieważ gdy ostatni raz można było o nim usłyszeć, współpracowało blisko właśnie z Unią Wolności, później zaś z SLD. Jeszcze później popierało wraz z m.in. ZCHN kandydaturę Religi na prezydenta, jednak wtedy już nie miało to najmniejszego znaczenia. Partia ta, na co wskazują niektórzy dziennikarze, zachowała całkiem spory majątek z czasów PRL, gdy była jedną z koncesjonowanych partii politycznych, w której miejsce znalazły osoby dziś pojawiajace się w bardzo różnych miejscach sceny politycznej (JKM, Jerzy Robert Nowak, Renata Rudecka-Kalinowska). Gdy było można, zgłaszała postulaty zgodne ze swoją nazwą, branżowo zaś skupiało się w PRL na rzemieślnikach. Do tej tradycji częściowo można się odwołać, by próbować trafić do elektoratu aspirującego do miana klasy średniej. Tak więc jeśli część polityków uważa, ze istnieje gdzieś uśpiony elektorat dawnej UW, który najpierw zniechęcony tą partią poparł PO i lewicę, a wkrótce będzie szukał nowego depozytariusza swojego zachowania, to reaktywacja SD wcale nie jest ruchem głupszym, niż kolejne ożywianie zombie demokratów, czy też socjaldemokratów.pl

Jeśli ktos lubi obserwować małe stworzonka, będzie miał w najbliższym czasie na co popatrzeć.