ogień

patrzę na swoją przejrzystą skórę

widzę krew niepokój pulsuje w zgięciu łokcia

to mój wewnętrzny krajobraz

na jego ścieżkach

spotykam się z lodowatym księżycem

żegnam odjeżdżające pociągi

jestem tak przezroczysta

że można otworzyć mnie jak książkę

na przypadkowej stronie

niebo pogodne jest i nie mogę pojąć

kto zbudował pękający fundament

kruchych kości

nie mogę pojąć co to jest ciało

i co to jest

brak ciała

czym jest dusza dlaczego dym unosi się

nad odległym ogrodem zawieszonym

w szarej mgle poranka

czuję ramiona ognia

wyciągają się pełnym rozpaczy

teatralnym gestem

patrzę na swoją przejrzystą skórę

widzę krzątające się iskry

tam gdzie kiedyś krew