Flaga czy kotylion?

Flaga czy kotylion, oto jest pytanie. Powaga czy błazenada? Zaduma i refleksja czy chichot i obłuda? Pamięć czy zapomnienie?  Wówczas, dziś i w przyszłości czy dziś, dziś i dziś? Ratować, co się uratować da jeszcze, czy nic nie robić i budować, budować, budować? Czy nam na czymś zależy, na czymś naprawdę ważnym, czy zależy nam tylko na sobie? Naprawdę myślimy o porozumieniu czy wygadujemy androny o Piłsudskim i Dmowskim?

To wszystko są pytania retoryczne, to wszystko powinny być pytania retoryczne, a przecież dla kilku milionów Polaków wcale pytaniani retorycznymi nie są. I to jest prawdziwy dramat albo, jak ktoś woli, prawdziwa tragifarsa. O tym powinno się pisać, o tym powinno się krzyczeć, a nie o dawaniu szans tym, którzy latają od stacji telewizyjnej do stacji telewizyjnej, nie o komicznej zgodzie rodem z Fredry.

Bywają chwile, gdy problemem nie są zacietrzewieni nienawistnicy czy wyrachowani bezideowcy, bo z nimi prędzej czy później można sobie poradzić. Problemem, prawdziwym problemem, bywają naiwni do szpiku kości polityczni komentatorzy.