RADOŚĆ Z PRZEBYWANIA RAZEM (Wielki Czwartek)

Chwila jest uroczysta. Niech homileta przedstawi historię dopracowaną w każdym szczególe, a zapowiadaną już w czasach Starego Przymierza. Tam: baranek bez skazy, samiec, jednoroczny, którego krew na drzwiach ochroniła Izraelitów przed Bożym sądem dokonanym na Egipcjanach i ich bogach. Tutaj: Baranek Boży bez grzechu, mężczyzna, w sile wieku, którego krew ma zostać przelana w celu wyzwolenia ludzi z ich grzechów i uwolnienia od bożków.

Trzeba pokazać, że Pan Jezus zdawał sobie sprawę z tego, że Jego godzina nadeszła. Tak jak Izraelici mieli zjeść baranka w pośpiechu, przed wyruszeniem w drogę, tak Baranek Boży przed wyruszeniem w swoją ostatnią Drogę daje swoim uczniom siebie do zjedzenia. Tym samym staje się pokarmem dla tych, którzy swoją drogę do Ojca mają jeszcze przed sobą do przejścia. Jezusowi również niewiele pozostało czasu i trzeba się spieszyć.

Kaznodzieja może podzielić się swoim doświadczeniem, jak reaguje w obliczu problemów; mężczyźni raczej uciekają wtedy od ludzi, Ten jednak znajduje czas i radość na przebywanie z tymi, których umiłował „do końca”, a o których wie przecież, że Go niebawem opuszczą. Uczestniczący w nabożeństwie muszą otrzymać od głoszącego zrozumienie i przekonanie, jak bardzo Pan lubi przebywać w ich towarzystwie; od niego zależy, na ile uda mu się nie tyle opowiedzieć o atmosferze „Ostatniej wieczerzy”, ile uobecnić ją.

Koniecznie kaznodzieja musi ochronić słuchaczy przed reakcją Piotrową: „nigdy mi nie będziesz nóg umywał”. Wierzący często usiłują czynić coś dla Boga, ale niewielu przyjęło tę Dobrą Nowinę, że to On przyszedł służyć; dzisiejszy dzień może stać się tym, w którym po raz pierwszy odkryją oni ten fakt.

Skoro tak się sprawy mają, niech ten wspólny czas liturgii Wielkiego Czwartku sprawi, że za Psalmistą będą słuchacze mogli zawołać: „Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pańskiego”.

Jeżeli nie zburzy to atmosfery, można też wyjaśnić, co Paweł miał na myśli, kiedy po słowach opisujących „Ostatnią wieczerzę” formułuje ostrzeżenie: „Kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej”.

Tekst ukazał się w marcowo-kwietniowym numerze „Biblioteki Kaznodziejskiej” i będzie dostępnytutaj.