9 obserwujących
234 notki
64k odsłony
  301   2

Segregacja Sanitarna (10) - Kto za Tym Stoi i Ustrojowe Konsekwencje

Atalli jawi się więc jako zwiastun globalizacji politycznej oraz prowincjonalizacji roli państw i narodów w systemie międzynarodowym. Emmanuel Macron, który po ogłoszeniu swego zwycięstwa w wyborach prezydenckich wygłosił przemówienie w cieniu piramidy postawionej pod Luwrem (za czasów i za aprobatą prezydenta Mitteranda), wystąpienie te poprzedził długim ceremonialnym marszem przy fanfarach beethovenowskiego hymnu Unii Europejskiej. Symbolika tych gestów pozwala przypuszczać, że Macron co najmniej jest nie przeciwny koncepcjom swego protektora z czasów młodzieńczych.

Po drugiej stronie Alp, we Włoszech, rozpad koalicji uważanej przez długi czas na wyrost za antysystemową, doprowadził do powołania na początku 2021 roku rządu technicznego. Na czele powstałego amalgamatu politycznego, po inicjatywie prezydenta Sergio Mattareli stanął Mario Draghi. Nowy techniczny premier Włoch nie jest archetypem działacza lub retora wniesionego na rękach wiwatującego tłumu do parlamentu. Nie zaryzykowałbym twierdzenia, iż wyraża jego esencjonalne treści i wartości. Ostatnie dwie dekady aktywności publicznej Draghiego to praca i pełnienie wysokich funkcji w sektorze bankowym. Obejmując kluczowe stanowiska w Banku Światowym, Goldmann Sachs, Europejskim Banku Centralnym i wcielając się wreszcie w rolę gubernatora Banku Włoch w pełni zasłużył na miano jeśli nie międzynarodowego bankiera, to człowieka głęboko związanego z międzynarodowym systemem finansowym. Przeciwnicy takiej narracji chcieliby go ukazać jako „merytokratę”, człowieka użyczającego po prostu swej wiedzy i talentu. Wspomnienie kryzysu finansowego z roku 2009, kiedy krajom południa, Grecji i Włochom, zaproponowano wręczenie teki premiera innym „merytokratom”, czyni równorzędnym przypuszczenie, że w pewnych okolicznościach ludzie tacy jak Draghi, lewitujący na styku państwa, korporacji oraz instytucji finansowych są delegowani na reprezentatywne stanowisko, by zabezpieczyć strategiczne pozycje „zagrożone roszczeniem demosu” [21].

Elastyczny przepływ Mario Draghiego, przypominający kwantową nieprzewidywalność, między Goldmann Sachs i Bankiem Światowym (gigant finansowy), a funkcją premiera Włoch (przedstawicielstwo krajowe) odzwierciedla tendencje socjologiczne i politologiczne opisane na początku XX wieku przez Michelsa („żelazne prawo oligarchii”) oraz Vilfreda Pareto (krążenie elit).

Emmanuel Macron i Mario Draghi zawdzięczający swoje pozycje i zabezpieczenie majątkowe towarzyskiemu ustosunkowaniu i funkcjom pełnionym w podmiotach międzynarodowych i finansowych, teoretycznie, z punktu widzenia ich prywatnego interesu, mają więcej przesłanek do lojalności wobec środowisk będących platformą ich powodzenia niż społeczeństw i narodów, których łaska jest kapryśna, a powierzony z ich ramienia mandat pozostaje najczęściej kadencyjny i przejściowy. Z neutralnego punktu widzenia sprawowanie tego mandatu w sposób nie zagrażający interesom wielkich domów i prywatnych podmiotów, umożliwi im łatwy powrót na łono prywatnych pracodawców po jego wygaśnięciu. Z negatywnego punktu widzenia ludzie finansów oraz międzynarodowych korporacji i grup politycznych całkowicie utożsamiają się z ich ambicjami i obejmują państwowe mandaty decyzyjne tymczasowo, aby te interesy zabezpieczyć.

Rzeczywiście, nie możemy wykluczyć, że osoby, które mają bagaż doświadczeń w szeroko rozumianym sektorze prywatnym, międzynarodowym lub kosmopolitycznym, dążąc do objęcia funkcji mandatariusza państwowego w danym kraju, mogą być powodowane autentycznymi motywami oddania ich usług na tym polu, nawet stania się sługą ludu. Optymista rzekłby, że człowiek jest istotą wielopłaszczyznową, potrafi rzetelnie spełniać się na różnych poziomach egzystencji, wreszcie może przejść swoistą „metanoję”, może się zmienić.

W każdej okoliczności deklarowane intencje i motywy są weryfikowane w działaniu. Delegat demokratyczny pozostaje tak długo demokratycznym jak mandat swój realizuje w granicach zakreślonych przez „wolę ludu”, a także prawo pozytywne i naturalne będące długotrwałymi zapisami standardu odkrytego i skodyfikowanego przez przodków i mu współczesnych, Prawo pozytywne w wielu obszarach jest negocjowane i może się zmieniać. Prawo naturalne w życiu społeczeństwa demokratycznego odlane jest z godności i samopodobieństwa tworzących go jednostek i obywateli, którzy zasiadają na równych prawach wokół tego samego ogniska. Jego ciepłość i stałość mogą być dodatkowo utwierdzane i zabezpieczane przez prawidłowości i formuły emanujące z praw człowieka, a także z przesłanek filozoficznych i religijnych. Demokracja rozumiana w taki sposób obok uświęconej prawnie procedury demokratycznej zakłada istnienie statusu jednolitego obywatelstwa, w ramach wspólnoty, której członkowie korzystają z tego samego zdroju praw.

Lubię to! Skomentuj12 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale