blog Unuka
http://www.requetes.com/requete1.html
52 obserwujących
146 notek
234k odsłony
  678   0

Jezus i Herod (cz. 1)

Po śmierci Aleksandra Wielkiego podbite przez niego tereny Azji Mniejszej, Lewantu (w tym Palestyna), Środkowego Wschodu oraz Egiptu zostały rozdzielone pomiędzy wodzów jego armii (diadochów), co w konsekwencji prowadziło do szybkiej hellenizacji tych terenów, a zwłaszcza ludności tamtejszych miast, które urządzano na sposób grecki. Zjawisko to dotyczyło również Palestyny, gdzie tylko Judea, w tym szczególnie Jerozolima, obroniła się przed napływem ludności nie wyznającej judaizmu. Na pozostałym terenie Palestyny występowały liczne „greckie wyspy”, tj. miejscowości, których mieszkańcami byli Syryjczycy, Samarytanie (w czasach ewangelicznych Samarytanie nie byli oni uznawani za prawowiernych wyznawców judaizmu, ale za heretyków, gdyż nie uznawali kultu Świątyni Jerozolimskiej), Grecy azjatyccy, Fenicjanie, Arabowie, jak i inne grupy etniczne przesiedlane na teren Palestyny w ramach dawnego imperium babilońskiego,  otoczone były skupiskami ludności wyznającej judaizm, zarówno osiadłej tu od pokoleń jak i rekrutującej się z wygnańców, którzy powrócili z niewoli babilońskiej. Rozdział pomiędzy społecznościami żydowskimi a greckimi „poganami” pogłębił się drastycznie w czasie rządów sprawowanych przez dynastię Hasmoneuszów w latach 147 - 37 starej ery, które to rządy były skutkiem antysyryjskiego powstania Machabeuszów.

Hasmoneusze

Jednemu z diadochów Seleukosowi I Nikanorowi, przypadły tereny Syrii, Palestyny, Mezopotamii, Persji i Baktrii (dzisiaj w północnym Afganistanie). Jego potomek Antioch IV Epifanes (gr. epiphanes – widomy, objawiony), owładnięty ideami skrajnego filohellenizmu, postanowił administracyjnie rozwiązać opór mieszkańców Jerozolimy i Judei wobec inkulturacji na sposób grecki (hellenizacji), czyli na siłę uszczęśliwić wyznawców judaizmu, narzucając im swoją wersję „nowoczesności” i „kosmopolityzmu”. Ówczesna hellenizacja to, wypisz-wymaluj, współczesna „europeizacja”. I w 168 roku starej ery wydał rozkaz, aby w Świątyni Jerozolimskiej za Ołtarzem Całopalenia (między Ołtarzem a Sanktuarium) postawić posag Zeusa Olimpijskiego, aby zakazać dokonywania obrzezania, aby nie świętować szabatu, aby zniszczyć zwoje Tory oraz aby zmusić mieszkańców, nawet pod groźbą kary, do jedzenia niekoszernego pożywienia, Ponadto zmienił nazwę Jerozolimy na Antiochia Judejska. Rzecz jasna, reakcja była odwrotna od oczekiwanej. Wszystkie zakazane symbole i artefakty judaizmu jego wyznawcy potraktowali tym bardziej jako „świętości” , które należy obronić. Gdy w 167 roku starej ery jeden z urzędników dworskich przybył do Medi’in, na pograniczu Judei i Samarii (dzisiaj buforowe miasto Medi’in Illit to miejscowość otoczona z trzech stron przez tereny należące do Autonomii Palestyńskiej), aby nadzorować składanie ofiar przed posągiem Zeusa i kiedy jeden z judejskich mieszkańców wyszedł z tłumu, aby spełnić ten obrządek, kapłan Matatiasz zabił go oraz zabił greko-syryjskiego dworzanina, a następnie zburzył ołtarz. Po czym  skrył się wraz ze swoimi pięcioma synami i całą rodziną w spalonych słońcem górach judejskich, w okolicy Morza Martwego. Wkrótce zaczęli dołączać do rodziny Matatiasza inni mieszkańcy Judei, tak że protest szybko rozszerzył się w ogólno judejską rebelię przeciwko rządom Seleucydów. Po śmierci Matatiasza na jej czele stanął Juda, najsilniejszy z braci, któremu nadano przydomek maqqaba, czyli po aramejsku młot. Nazwą tą zaczęto określać wszystkich pięciu braci, a później cały ruch powstańczy (Powstanie Machabeuszów). Powstańcy walczyli skutecznie stosując taktykę podjazdową, a gdy Antioch został zmuszony do walki na wschodnich granicach swoich włości przeciwko zrewoltowanym Partom, nie mógł pozostawić w Judei sił wystarczających do pacyfikacji powstania. A gdy wkrótce władca ten poległ na partyjskim pograniczu wówczas w despotii Seleucydów zaczęły się długotrwałe wewnętrzne walki o władzę.

W wyniku poszukiwania przez zwalczające się stronnictwa sojuszników do walki o schedę po Antiochu, Judea w 152 roku odzyskała znaczną samodzielność, jako wasal jednego z kolejnych władców seleuckich. Wówczas władzę w dynastii machabejskiej sprawował najmłodszy z synów Matatiasza, Jonatan. Kolejny władca z dynastii machabejskiej (Hasmoneusze) zawarł w 140 roku sojusz z Rzymem i państwo Hasmoneuszów znalazło się w roli rzymskiego lennika. Do roku 129 trwały militarne przepychanki pomiędzy Rzymem a Syrią o wpływy w Judei, a gdy Seleucydzi osłabli militarnie, etnarcha Jan Hirkan I rozpoczął dołączanie kolejnych ziem do Judei stawiając za cel odbudowanie kraju w granicach Królestwa Dawidowego. Kolejni władcy tej dynastii z sukcesami kontynuowali proces scalania historycznych ziem. W 37 roku starej ery dynastię Hasmoneuszów zastąpiła dynastia Herodianów w osobie jej założyciela, króla Heroda Wielkiego.

Lubię to! Skomentuj17 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Społeczeństwo