Wojtek Wojtek
103
BLOG

pies na władzę !

Wojtek Wojtek Kultura Obserwuj notkę 1

Są osoby, które od dziecka mają charakter władczy. Z zasady musi być po jego (jej) myśli i już. Takie osoby nie zawsze są zdolne do sprawowania władzy. Czasem jednak takie cechy są niezbędne, by ją utrzymać.

Problem władzy wiąże się chyba od początku tworzenia jakichkolwiek grup społecznych. Teoretycy prawa wyróżniają kilka rodzajów mądrości społecznej. Jeden model zakłada, że najmądrzejszą osobą w państwie jest władca i tylko on ma patent na zarządzanie swoją społecznością. Niestety, taki model trwa do czasu, dopóki władca jest w stanie kontrolować swój urząd. Czasem jednak dochodzi do zaprzeczenia mądrości władzy i wtedy - zamiast jej przekazania - likwiduje się przeciwników władcy. Ten model przechodzi już w tyranię. 

Innym wzorem jest uznanie, że jedna osoba nie może mieć patentu na mądrość. W tym przypadku władza składa się z grupy osób dopuszczonych do podejmowania decyzji wiążących całe społeczeństwo. W tym przypadku również może zdarzyć się, że zespół kolegialny przekształca się w system arogancji władzy wobec społeczeństwa.

Jest też i wariant pośredni modelu władzy w państwie, który zakłada jednoosobowe przedstawicielstwo państwa, ale ostateczne decyzje są podejmowane przez ścisłe prezydium, na czele którego stoi władca a właściwie jednoosobowe przedstawicielstwo najwyższego organu władzy.


Współcześnie trudno jest wskazać, jaki model władzy byłby najlepszy. Można zarządzać społecznością jednoosobowo, można stworzyć system zbierający wiedzę o oczekiwaniach społeczeństwa. Może być władza bezpośrednia społeczeństwa, może być zarząd pośredni i tu  już nie ma jednego, uniwersalnego wzorca.

W większości państw przyjęto  model demokratyczny - model demokracji pośredniej. Społeczeństwo wybiera bezpośrednio swoich przedstawicieli do najwyższego organu władzy w państwie. Nie zawsze są to osoby wykształcone w kierunku zarządzania państwem. Dlatego dużą wagę przykłada się do wzajemnych powiązań personalnych. Ten aspekt łączą partie polityczne. I tu przepada cała idea demokracji bo już nie społeczeństwo nadaje bieg sprawom wymagającym decyzji. 

Systemem konkurencyjnym do systemu partyjnego jest system władzy bezpośredniej. Nie ma przeszkód w tworzeniu partii, ale w tym przypadku już nie wódz partii decyduje, ale cały system przedstawicieli desygnowanych przez lokalne społeczności w celu zarządzania państwem jako całością. 

I w tym przypadku bardzo mocno podważa się kompetencje osób wyłonionych w wyborach - przyjęto uważać, że przy ubieganiu się o mandat posła w sejmie może decydować bardzo powszechny system korupcji - czyli system "wkupywania się" wyborcom, by uzyskać mandat parlamentarzysty. To jest mniej więcej tak, jak stwierdzić, że system partii politycznych jest gwarancją wykluczenia wszelkiej korupcji. Różnica tu jest jednak ogromna.

System jednomandatowych okręgów wyborczych warunkuje stałe zamieszkanie na terenie okręgu wyborczego kandydata do pracy w parlamencie. Jeżeli ktoś przez wiele lat mieszkał w jednej gminie, to jest przypisany do konkretnego okręgu wyborczego i tylko norma prawna (jeszcze takiej nie zatwierdzono) określi możliwość kandydowania w innym okręgu wyborczym. Praktycznie taka możliwość zależy od czasu zamieszkania przed podjęciem decyzji o kandydowaniu do sejmu.


Obecny system wyborczy wprawdzie przypisuje możliwość kandydowania do okręgu wyborczego, ale tu czas zameldowania już nie jest tak radykalnie przestrzegany. Inaczej jest już w sytuacji po głosowaniu. W systemie JOW żaden komitet wyborczy nie sumuje głosów kandydatów. W obecnej ordynacji wyborczej komitet wyborczy sumuje uzyskane głosy poparcia i te głosy są przypisywane któremuś z kandydatów z własnej listy i tylko takie osoby mają możliwość uzyskania mandatu posła lub senatora.

W tej sytuacji wyborcy mogą nie oddać ani jednego głosu na niechcianego kandydata. Wystarczy jednak umieszczenie go na właściwej pozycji listy - niekoniecznie jawnej - i wtedy wystarczy chociażby jeden tylko głos z innego okręgu wyborczego dla partii, aby niechciany kandydat przeszedł system weryfikacji drogą wyborów powszechnych.


Kiedy już mamy wyłoniony skład sejmu, to w systemie JOW poseł zostanie rozliczony ze swojego głosu w sprawie przez wyborców - bo odpowiada przed nimi.

Ordynacja obecnie stosowana uwalnia posła/senatora od odpowiedzialności przed jego wyborcami. Przeciwnie, poseł/senator musi głosować w trybie dyscypliny partyjnej, jeżeli taka zostanie przyjęta a forsowanie swojego stanowiska w takim przypadku wiąże się z wykluczeniem członka partii z jej szeregów.

Kolejnym problemem rozumienia demokracji jest sposób interpretacji wystąpień publicznych członków zespołów tworzących koalicję. Powszechnie uważa się, że żaden z koalicjantów nie może mieć zdania odrębnego niż to oficjalnie przyjęte za stanowisko koalicji jako całości.

Jest to rozumowanie błędne. W demokracji udział w strukturze organu decyzyjnego jest kolegialny. Tu każdy z członków takiego zespołu może mieć zdanie własne w danej sprawie. Ale ostatecznym stanowiskiem zespołu jest wynik głosowania. To w wyniku głosowania wybiera się tę opcję, za którą opowie się największa ilość osób uprawnionych do udziału w głosowaniu.

Wbrew pozorom - jawność stanowisk poszczególnych członków zespołu podnosi siłę decyzji demokratycznej. O ile wkrótce po przyjęciu kontrowersyjnej decyzji można mieć zastrzeżenia do kogoś, kto ma inne zdanie - dopiero po jakimś czasie okaże się - kto prawidłowo ocenił sytuację i wyciągnął właściwe wnioski.


Przyjmijmy dla przykładu zespół 11 osób uprawnionych do udziału w głosowaniu. Zawsze zadecyduje większość o sposobie rozwiązania problemu. Ale w przyszłości spojrzymy na tego członka zespołu, który miał zdanie odrębne i zastanowimy się - czy miał on rację. Jeżeli w przyszłości okaże się, że racja była po jego stronie - tak coraz częściej w czasie głosowania wątpiący będą opowiadać się tak, jak i on.

Przeciwnie, jeżeli w większości przypadków nie miał on racji - tak raczej nikt nie będzie opowiadał się za rozwiązaniem, za którym taka osoba opowiada się.



https://youtu.be/Iz4ji2MKrn8


Dzisiaj mamy taki przykład w koalicji Zjednoczonej Prawicy. W sprawie kompromisu z UE Zbigniew Ziobro wypowiedział się jednoznacznie, że należy zawetować przyjęte rozwiązanie. Został jednak przegłosowany. I tu "oPOzycja" podnosi, że powinien złożyć dymisję. Uważam, że w ramach koalicji każda z trzech partii politycznych tworzących tę koalicję ma prawo mieć własne stanowisko. Wynik głosowania przesądza jednak - które stanowisko będzie obowiązywać wszystkich. A czas pokaże - który z koalicjantów najdokładniej przewidział konsekwencje wyboru.

A to, że wybrano inną koncepcję dzisiaj - nie przesądza  że właśnie zdanie TEGO koalicjanta przesądzi o wyborze stanowiska koalicji w przyszłości.



 


Wojtek
O mnie Wojtek

O mnie świadczą moje słowa...  .

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Kultura