Unia Europejska ma nowe propozycje.
Chodzi o izolację termiczną budynków. A teraz zastanówmy się - kto porusza temat izolacji termicznej budynków. Unia Europejska to kraje Zachodniej Europy. Są to kraje takie, jak Francja czy Niemcy, kraje Beneluxu. No i jeszcze Anglia - ale Wielka Brytania już nie przynależy do UE. Są jeszcze inne państwa - Hiszpania, Włochy - ale te raczej niewiele mają do powiedzenia w polityce UE.
Te państwa wiodące - w szczególności Niemcy i Francja - znajdują się w specyficznej strefie wpływów klimatu morskiego a zimne powietrze morskie raczej jest tutaj łagodzone przez ciepło wód oceanicznych nawiewane na ląd.
I jeszcze jeden wątek warto tutaj poruszyć. Tradycje budownictwa europejskiego liczą trochę więcej niż tysiąc lat. Do budowy mieszkań stosowano drewno, stosowano kamień wapienny a w późniejszych okresach wprowadzono cegłę wypalaną w ogniu. A przez ten ponad tysiącletni okres doświadczeń zmieniały się także i warunki pogodowe. Bywały zimy stosunkowo łagodne, ale też i bardzo ostre. Jedna z takich zim wymusiła wręcz zainteresowanie ogrzewaniem z użyciem węgla morskiego - czyli kawałków węgla wymytych z wychodni pokładów tego złoża i znajdowanych na wybrzeżach głównie Wielkiej Brytanii.
I mimo absolutnego zakazu spalania tego surowca w piecach, ostatecznie pogodzono się z jego obecnością w gospodarstwach domowych. Ten fakt warto też skonfrontować z opiniami na temat "ocieplenia klimatycznego" - o którym tak głośno w ostatnim czasie. Więc dziwi mnie - że z jednej strony mówimy o "ociepleniu się" klimatu, a z drugiej zaczynamy tworzyć coraz bardziej szczelne pod względem termicznym ściany budynków.
Jeżeli chodzi o tradycje budownictwa polskiego - to tu również mamy ponad tysiącletnią tradycję budownictwa z drewna, z kamienia oraz z cegły. Jeżeli spojrzymy na te "stare" zabudowania - to charakteryzują się one bardzo grubymi murami ze szczelną wewnątrz oraz niewielkimi oknami, kiedyś dodatkowo wyposażonymi w okiennice, których celem była ochrona mieszkania przed nadmiernym wychłodzeniem.
Budownictwo w Polsce różniło się od tego w Europie Zachodniej. Przede wszystkim było cieplejsze, niż w krajach zachodnich.
A teraz spójrzmy na normy budowlane polskiego budownictwa mieszkaniowego. Lata sześćdziesiąte XX wieku wzorowały się na budynkach ceglanych wznoszonych sposobem tradycyjnym. Było to budownictwo niskie, do czterech pięter. A grube mury zapewniały ciepło. Zniszczenia wojenne spowodowały konieczność stosowania różnych form "zastępczych" chociażby dlatego, że był potężny deficyt wszystkiego. Brakowało cegły, piasku, wapna, a w szczególności brakowało też i cementu.
Tymczasem rozwój polskich miast wymagał wybudowania ogromnej ilości mieszkań - bo rozwijający się przemysł potrzebował pracowników. A tych werbowano wśród ludności wiejskiej.
Różne braki materiałowe i szybkość budowy nowych mieszkań wymusiła na nadzorze budowlanym akceptację różnych wymagań. I tak z muru ceglanego o grubości około 60 cm ze szczeliną powietrzną w środku zrezygnowano na przykład ze szczeliny termoizolacyjnej.
Zamiast pieców węglowych w poszczególnych pokojach wprowadzono ogrzewanie zdalaczynne a piece kaflowe ustąpiły miejsca żeliwnym grzejnikom. Tym samym zmieniła się lokalizacja pieca w mieszkaniu. Piec węglowy znajdował się w głębi pomieszczenia, blisko komina. Nowe zasady wprowadziły żeliwny grzejnik tuż pod oknem... więc ciepło z sieci ciepłowniczej dość szybko wymykało się na zewnątrz szczelinami w stolarce okiennej. A zewnętrzne ściany wysokich budynków stały się znacznie cieńsze, niż w budynkach wznoszonych metodami tradycyjnymi.
Kolejna nowinka budowlana wprowadziła tzw. "wielką płytę" Tutaj w "fabryce domów| przygotowywano duże płyty. które na placu budowy szybko zamykały kolejne mieszkania. Ta "wielka płyta" z różnych względów stawała się coraz cieńsza i cieńsza a szczeliny powstające w trakcie składania kolejnych płyt bywały coraz większe i coraz rzadziej wypełniano je materiałem termoizolacyjnym.
Kolejną rewolucją budowlaną było wykonanie elewacji zewnętrznej przeszklonej w taki sposób, że ściany zewnętrzne w całości jej długości wypełniało okno. Z uwagi na brak szkła często stosowano cienką dyktę - ale i tak taka ścianka nie stanowiła dostatecznej ochrony mieszkania przed ucieczką ciepła...
Warto też dodać, że wymieniam tutaj znane mi fakty budownictwa lat 70., 80. i 90. XX wieku. Normy budowlane w tym czasie były ustalane przez państwo. A dzisiaj UNIA EUROPEJSKA podważa te warunki prawa budowlanego i uznaje je za wadliwe... Warto przypomnieć, że w Polsce można było wykonać budynek tylko wtedy, gdy projekt był sporządzony przez architekta posiadającego stosowne uprawnienia.
Jak zatem wytłumaczyć żądania UE w sprawie "poprawiania" warunków budowlanych budynku, który był zaprojektowany przez fachowca z uprawnieniami i po zgłoszeniu inwestycji projekt ten podlegał zatwierdzeniu przez państwowy Nadzór Budowlany ?
Jeżeli za warunki techniczne gwarantowało państwo poprzez pieczątkę swojego urzędu - to jakim prawem urzędnicy z jakiegoś fikcyjnego nowotworu UE podważają państwowe Normy Budowlane i żądają usunięcia ich rzekomych wad przez użytkownika, który z reguły jest tylko spadkobiercą inwestora ?
Jakie jeszcze muszą nastąpić wydarzenia, by wreszcie je...ć tę mądralińską UE która jest przecież sukcesorem komuny stanowiącej władzę w PRL ?
Uważam, że powinniśmy podważyć normy unijne jako sprzeczne z prawem obowiązującym inwestorów po roku 1945.
Komentarze
Pokaż komentarze (9)