Temat "bezpłatnej komunikacji" jest znany nie od dzisiaj. Przynajmniej we Wrocławiu był on poruszany jeszcze w latach 70. XX wieku. To właśnie wtedy podstawowym środkiem komunikacji miejskiej były tramwaj oraz autobus. A że pracę mieli wszyscy - to obowiązywała prosta zasada "dopłacania" do miesięcznych biletów wszystkim pracownikom. I tutaj zaczęły się pojawiać pierwsze wątpliwości.
Teoretycznie każdy z pracowników miałby odprowadzać z pensji pewną kwotę na finansowanie komunikacji miejskiej - potocznie tramwajów. Jednak część pracowników, która mieszkała blisko siedziby pracodawcy, wyraźnie sprzeciwiła się - bo "do pracy" chodzili piechotą.
Powstał też i kolejny problem - wysokość tej opłaty. Bo jedni byli całkowicie samodzielni - czyli bezdzietni. Dlatego nie widzieli sensu dopłacania z własnej pensji do cudzych dzieci. Inni twierdzili, że dopłata jest zbyt wysoka, bo mają tylko jedno dziecko. A osoby z większą liczbą dzieci także miały zastrzeżenia - bo nie wszyscy mieli dzieci dokładnie w tym samym wieku - do szkoły chodziło tylko jedno dziecko a pozostałe jeszcze pozostawały w domu pod pełną opieką "babci" - więc potrącanie z wypłaty na komunikację budziło kontrowersje.
Jeszcze inni twierdzili, że do pracy dojeżdżają tylko autobusem, więc nie widzą powodu do opłaty na funkcjonowanie tramwajów. A osoby, które musiały dojeżdżać autobusem i tramwajem - także miały zastrzeżenia, bo komunikacja miejska była jedna...
W połowie lat siedemdziesiątych pojawił się kolejny problem - a mianowicie już dość spora liczba osób nie korzystała z komunikacji miejskiej bo miała własny samochód... a wszystkie dzieci tata podwoził do szkoły "po drodze"...
I tak oto nie doszło do wprowadzenia "bezpłatnej" komunikacji we Wrocławiu z przyczyn oczywistych. Z kolei pracodawcy zgadzali się na przekazanie części wynagrodzenia pracowników na utrzymanie komunikacji miejskiej, ale nie akceptowali finansowania tej komunikacji ze środków wypracowanych przez przedsiębiorstwo.
Mijały lata. Przedsiębiorstwa zatrudniały coraz więcej pracowników a ci - w miarę posiadanych dochodów - zamieniali swoje mieszkania spółdzielcze na domki jednorodzinne rozmieszczone w nowych osiedlach podmiejskich... Znowu pojawił się kolejny problem - bo jedni rzeczywiście nie korzystali z komunikacji miejskiej, inni korzystali tylko z komunikacji tramwajowej lub autobusowej a spora grupa pracowników dojeżdżała do pracy nie tylko komunikacją podmiejską (wtedy PKS) ale także i tramwajem i autobusem.
Tyle o dojazdach do pracy. Bilety miesięczne z reguły były limitowane - czyli na dojazd do pracy oraz powrót. Przejazd inną trasą lub w innej porze musiał być opłacony dodatkowym biletem. Ostatecznie wprowadzono bilety okresowe, nie limitujące liczby przejazdów a także wprowadzono w ogóle bilety okresowe na wszystkie środki komunikacji miejskiej. Nie obowiązywały one już na liniach "pozamiejskich", o ile nie dokonano odpowiedniej dopłaty.
W ostatnich dwóch czy trzech kadencjach wyborów do samorządów lokalnych zgłoszono propozycję kandydata na prezydenta miasta - że wprowadzi bezpłatne bilety na komunikację miejską - ale ta kandydatura w dogrywce nie znalazła akceptacji wyborców...
Przed nami kolejna kampania wyborcza. I oto nagle "samorządowcy" zakładają komitet wyborczy z hasłem bezpłatnej komunikacji w całej Polsce...
Ha, kiedyś, kiedy pasażer z pakietem biletów jednorazowych na przykład z Wrocławia wybrał się na wycieczkę do Stolicy - to nawet, jeśli skasował bilet wydany przez MPK we Wrocławiu, w przypadku kontroli w Stolicy był traktowany jako osoba bez ważnego biletu na komunikację miejską w Stolicy. Musiał wykupić bilet wydany w mieście stołecznym.
Pojawiały się w prasie dyskusje na temat takiego zróżnicowania, ale w latach 80. XX w. przyjęto interpretację, że o ile bilet MPK Wrocław może być uznany przez kontrolera np. w MPK Wałbrzych czy MPK Poznań - to w Stołecznej Komunikacji Miejskiej taki bilet już nie może być ważny i w Warszawie trzeba wykupić bilet stołecznej komunikacji miejskiej.
Jak więc patrzeć na "samorządowy blok wyborczy" z jego ofertą "bezpłatnej komunikacji w Polsce ?
Myślę, że jest to tylko obietnica wyborcza, bo większość "samorządów" jest absolutnie niechętna obecnej większości parlamentarnej a to, co robi Czajkowski w Stolicy - to będzie we wszystkich miastach Polski tyle, że w strukturach władzy państwowej.
Tu od razu dodam moją uwagę - o ile kiedyś byłem młodym człowiekiem - uczniem, studentem czy pracownikiem - to płaciłem za bilet albo ryzykowałem przejazd "na gapę". Teraz jestem już w wieku poprodukcyjnym i "z ustawy" mam prawo do bezpłatnego przejazdu komunikacją miejską a także dość sporą ulgę na przejazdy pociągiem. Więc nie muszę płacić za przejazd w Polsce "z ustawy".
A że nie ruszam się bez samochodu - to i tak ponoszę koszty jego utrzymania i nikt nie przekona mnie, że mógłbym pojechać na wakacje pociągiem czy autobusem...
Komentarze
Pokaż komentarze (4)