Idea partii wodzowskiej pojawiła się w latach 90 XX w. Polega to na bardzo silenej opozycji lidera politycznego. Zastanawiając się nad źródłem powodzenia takiej partii, można przyjać, że fakt rozwiązania PZPR wywołał pustkę organizacyjną.
Dotychczas podstawowym modeleme partii politycznej była masowa partia polityczna z najważniejszym I sekretarzem, wzorowana na koncepcji wypracowanej przez ideowców Zwiazku Radzieckiego.
Partia polityczna przejmowała przewodnią rolę w państwie, zajmowała się utworzeniem powszechnego frontu jedności narodowej, któy wyłaniał listę kandydatów na posłów do sejmu i jedynym racjonalnym wskazaniem było głosowanie na listę krajową bez skreśleń.
Podstawowe porażki w zarządzaniu państwem stały się żródłem napięć społecznych. Próżnia polityczna relacji administracji państwowej i partii politycznej zaowocowała ogromnym rozgardiaszem politycznym i rywalizacją partii politycznych. Najlepszym w tej sytuacji rozwiązaniem było posadzenie liderów partii politycznych za wspólnym stołem. Ich współny consensus musiał zostać wcielony w życie, czyli tak należało zamanipulować społeczeństwo, aby narzucone rozwiazania przyjęło jako własną propozycję.
W ten sposób ugruntowała się pozycja lidera-wodza partii politycznej i zwalczano wszelkie niesubordynacje. Powstał dwugiebunowy układ - albo partia A albo partia B i wszelkie inne opcje zostały wykluczone. Destabilizacja polityczna wywołała kolejną falę protestów społecznych, bo społeczeństwo zostało okradzione dzięki zmowie politycznej osób powiązanych z władzą.
W tej chwili liderzy partii politycznych nie oferuja już niczego. Sami często doposażeni w majatek o nieznanym ogromie, mają gdzieś społeczeństwo nie posiadajace ani środków na życie, ani warsztatów, gdzie można kontynuować produkcję. Partia już chyba sama nie jest w stanie wyżywić się sama...
Komentarze
Pokaż komentarze (1)