Po roku 1945 w Polsce trwała batalia o przejęcie władzy przez pewne kręgi związane z sowieckimi socjalistami. Nie chodzi mi o wskazanie, kto to był konkretnie, bo to były działania ogromnej liczby osób przekonanych do forsowanego modelu gospodarki socjalistycznej i niemała liczba osób świadomie zorganizowanych w tych środowiskach.
Potrzebna była wiedza o nastrojach społecznych i tutaj przydały się doświadczenia aparatu tajnych służb, które potrafiły takie informacje zebrać. Potrzebny był także system selekcjonowania tych informacji w celu wytworzenia presji na pozostałą część społeczeństwa. Tu już system stworzył sieć powiązań gwarantujących bezkarność oprawców.
Społeczeństwo doświadczone działaniami wojennymi znało prawdę i widziało bezsilność wobec dezinformacji szerzonej przez dobrze zorganizowany system władzy. Każde prawdziwe świadectwo było przeinaczane szeregiem półprawd w taki sposób, że nikt nie wiedział już - komu wierzyć i co naprawdę miało miejsce.
Jednym z tematów publikacji dotyczących okresu wojny były biografie, były relacje świadków i uczestników tych wydarzeń. Ale też pewne prawdy o niektórych działaniach skrzętnie przemilczano. Jedną z takich prawd była wiedza na temat niemieckich obozów zagłady zorganizowanych na terenie podbitym przez niemieckiego agresora.
Szczególnie tragicznym i tajemniczym zagadnieniem był los Polaków narodowości żydowskiej, którzy gdzieś przepadali bez śladu. Aby wyjaśnić, co z nimi dzieje się naprawdę - grupa Polaków działających w pełnej konspiracji postanowiła sprawdzić informacje docierające do społeczeństwa.
Plan był prosty. Ochotnik miał zadanie dać się złapać "przypadkowo" w niemieckiej "łapance" na ulicach Warszawy i tak zachowywać się, aby zostać włączonym do grupy przeznaczonej do transportu do Oświęcima - tam bowiem miał być utworzony Konzentrations Lager Auschwitz.
Kolejnym zadaniem było przeprowadzenie tam rozpoznania i sporządzenia dokumentacji, którą należało przekazać "poza druty" - do wiadomości środowiska konspiracyjnego i w zależności od tego świadectwa - miały być podjęte kolejne działania.
Ochotnik po wykonaniu tego zadania miał podjąć się organizacji wśród przetrzymywanych próby samoobrony - oczywiście w konspiracji przed strażnikami tego obozu zagłady.
Tyle wiemy z publikacji na ten temat. Ale już długo utrzymywano w tajemnicy, kto był tym ochotnikiem. Był to rotmistrz Witold Pilecki, który postanowił wykonać to zadanie. Dał się złapać w przypadkowej łapance i dotrzeć do obozu zagłady wraz z dużą grupą osób zatrzymanych na ulicach Warszawy. Tam potajemnie sporządził raport na temat życia zatrzymanych wewnątrz tego obozu i skutecznie w umówiony sposób tę dokumentację przekazał swojej organizacji.
Sam podjął się zorganizowania tajnego oporu przeciwko niemieckim oprawcom i ostatecznie wymknął się z obozu w starannie zorganizowanej ucieczce.
Po wyzwoleniu został aresztowany przez już polską władzę pod pozorem współpracy z obcym wywiadem i po sfingowanym procesie, został stracony. A władza nie wydała ciała rodzinie i dokonała pochówku w miejscu utajnionym. Takie miejsca są określane często terminem "łączka". Obecnie prowadzone są prace badawcze w celu identyfikacji osób skrycie pomordowanych przez cały system bezpieczeństwa PRL.
A rodzina stara się przekazać społeczeństwu prawdę o tragedii rodzin osób walczących o prawdziwie wolną Polskę...


Komentarze
Pokaż komentarze