Witam po raz drugi, bo poprzedni wpis był tylko "na rybkę" a ten to już coś innego, choć jeszcze nie wiem dokładnie co...
Jako mlody człowiek uległem w pewnym momencie urokowi kapeli The Beatles, niewątpiwie największego zespołu w historii muzyki rockowej, choć wówczas nazywało się ją inaczej.
Mam sporą literaturę na ich temat, a także kilka książek o solowych karierach członków zespołu. Jak wiadomo, przy życiu ostało się jeno dwóch Beatlesów, z czego jeden nie komponował i prawie nie śpiewał, a drugi wręcz przeciwnie.
W dawnych czasach "środowisko" dzieliło się na dwie grupy fanów - jedni byli zwolennikami Johna Lennona, a drudzy Paula McCartneya. Nie ukrywam, że należałem do tych pierwszych, choć cała siła tej kapeli polegała właśnie na tym, że ci dwaj panowie świetnie się uzupełniali i stworzyli chyba najbardziej płodny i rozpoznawalny duet kompzytorski w dziejach muzyki "rozrywkowej".
Po rozpadzie ich kariery potoczyły się nieco odmiennnie, ale chyba nikt na trzeźwo myślący i nie będący pod wpływem psychotropów nie powie, że John Lennon to "nędza" o tak zmienionych pod wpływem narkotyków organach wewnętrznych, że trudno w nich nawet było odnaleźć ślady po kulach zamachowca.
No może przesadzam, że nikt, bo jednak okazuje się, że istnieją ludzie o tak zaburzonym postrzeganiu świata (nie tylko świata muzyki), że dla nich wypisywanie dowolnych bredni na publicznym forum to tyle, co dla Lennona skomponowanie jakiejś słabej piosenki, albo nawet dwóch, jak choćby te, wymienione w tytule.
Jestem w stanie zrozumieć, że w głowie takiego dziwoląga bez przerwy toczą się jakies "gry umysłowe" i że zazdrość go zżera jak robactwo zepsute mięso, ale czy trzeba koniecznie upubliczniać swój dramat?
Jednak wolałbym, żeby to pytanie było przyczynkiem do dyskusji na tematy muzyczne, a nie do rozważań nad stanem świadomości jakiegoś palanta.
Eustachiusz T.
Komentarze
Pokaż komentarze (28)