podmiot obowiązku w prawie do opieki

Jak obiecałem, czas teraz na opisanie prawa do opieki od drugiej strony - od strony podmiotu obowiązku. Mamy dwa najważniejsze podmioty obowiązku: rodzice (lub ich zamiennicy) i państwo. W najprostszy sposób opisujemy różnicę między nimi tak: rodzice opiekują się na co dzień, państwo opiekuje się w sytuacjach szczególnych, gdy opieka rodziców nie działa. Podstawowym obowiązkiem państwa jest przywrócenie opieki rodziców w postaci np. znalezienia rodziców zastępczych. Dodatkowo państwo ma obowiązek zapewnić dziecku tymczasową opiekę np. w sierocińcu, na czas czekania na to przywrócenie, nie wolno jednak przedużać tymczasowej opieki ponad konieczne minimum.

Łatwo wywnioskować, że obowiązkiem państwa jest kontrola jakości opiekunów, gdyż prawo do opieki jest prawem podmiotowym dziecka (ew. osoby ubezwłasnowolnionej), które z natury nie może się skarżyć. Ktoś musi mieć obowiązek skarżenia rodziców w imieniu dziecka. Niektóre instytucje mają obowiązek monitorowania jakości opieki, np. szkoła. Gdy nauczyciel widzi niepokojące zachowania ucznia, powinien uruchomić w szkole procedurę mającą na celu dyskretne zbadanie, czy rodzice nie krzywdzą dziecka. Nie wolno jednak działać w sposób mogący podważać zaufania dzieci do swoich rodziców, nie wolno szkole judzić dzieci przeciwko rodzicom, nie wolno w programie nauczania szkoły przemycać treści podważjących zaufanie dzieci do rodziców. Każdy wykryty przypadek złych rodziców należy rozwiązać dyskretnie, żeby dziecko nie musiało się wstydzić.