Małysz zgody narodowej

Bez względu na to, co kto myśli o Tusku czy o Kaczyńskim, ten mały facet ze śmiesznymi wąsami jako jeden z niewielu potrafi choć na chwilę zmienić klimat dyskusji w niejednym domu.

Adam Małysz wygrał 39 konkurs Pucharu Świata w karierze (gdyby liczyć do statystyk również wygrane w letnim GP to tych zwycięstw byłoby znacznie więcej). Zrobił to po kilku latach posuchy, słuchania jak to się skończył, jak powinien zejść ze skoczni. Bo dla wielu Małysz jest fajny jak wygrywa - a jak mu nie idzie to się schować może.

I gdy już wielu mówiło, że nic z tego, że wiek, że młode wilki z Austrii i że czas pomyśleć o następcach (których nie bardzo widać, choć nadzieji jest kilka) - ten zdobył dwa srebrne medale olimpijskie, pechowo trafiając na formę życia Simona Ammanna.

Pamiętam, że słuchałem lamentu - "łeee, ale to nie złoto". No, nie złoto. I co z tego? A ja się i tak cieszyłem, choć sportem interesuję się tak sobie (bo czasu brakuję).

Niech Pan skacze Panie Adamie jeszcze ile można i ile Pan chce. Nic Pan już nie musi udowadniać, żadnego medalu zdobywać. Jest Pan gość po prostu.