0 obserwujących
101 notek
37k odsłon
  454   0

Serwis olimpijski: Emirat Kaukaski wobec igrzysk

Emirat Kaukaski jest powszechnie obciążany za grudniowe zamachy w Wołgogradzie, które mogą być początkiem szerszej akcji mającej na celu utrudnienie organizacji igrzysk w Soczi. W lipcu ubiegłego roku lider Emiratu Doku Umarow oświadczył, że sprzeciwia się przeprowadzeniu imprezy na rdzennych ziemiach Adygejczyków i wydał apel do bojowników, aby wszelkimi sposobami uniemożliwili jej odbycie. Zapowiedział również, że dopuszcza przeprowadzanie akcji na terytorium całej Rosji oraz ludności cywilnej.

Flaga olimpisjak w ceniu flagi Emiratu Kaukaskiego, opracowanie: Eastbook.eu
Flaga olimpijska w cieniu flagi Emiratu Kaukaskiego, opracowanie: Eastbook.eu

Emirat Kaukaski

Emirat Kaukaski formalnie został powołany do życia w październiku 2007 roku przez prezydenta, nieuznawanej przez społeczność międzynarodową, Czeczeńskiej Republiki Iczkerii Doku Umarowa. Tym samym podziemne państwo czeczeńskie przestało istnieć, a Emirat stał się spadkobiercą spuścizny Czeczenii powstałej w 1991 roku. Nie wszyscy niepodległościowi politycy czeczeńscy popierają decyzję Umarowa. Generał Achmed Zakajew, przebywający w Londynie ze statusem uchodźcy politycznego potępia ataki terrorystyczne jako formę walki o niepodległość.

W momencie powołania Emiratu trwała II wojna czeczeńska (1999-2009). Wojska rosyjskie kontrolowały już wszystkie miejscowości na terenie Czeczenii, a konflikt miał charakter walk partyzanckich na Kaukazie oraz ataków terrorystycznych na terenie Rosji. Wszystkie aktywne jednostki bojowników ukrywały się w górach prowadząc stamtąd ataki skierowane przeciwko Rosjanom i ich czeczeńskim zwolennikom. Decyzja o powołaniu Emiratu oznaczała pragnienie rozszerzenia konfliktu na cały obszar Kaukazu Północnego oraz potwierdzenie, że wszystkie oddziały partyzanckie działają pod wspólnym przywództwem.

Doku Umarow wykorzystując rosnącą popularność wahabitów na Kaukazie Północnym ogłosił utworzenie islamskiego państwa na Kaukazie Północnym

Istotną specyfiką tych oddziałów był wysoki radykalizm islamski. Aby go zrozumieć należy cofnąć się do drugiej połowy lat 90-tych na obszar, de facto niepodległej, Czeczenii. Chaos, ogromne problemy społeczne i ekonomiczne, międzyklanowa walka o władzę i dostęp do źródeł pieniędzy, a także rozwój przestępczości zorganizowanej spowodowały wzrost popularności wahabitów (fundamentalistów islamskich), którzy stawali w opozycji do islamu oficjalnego i czeczeńskich władz. Aby odpowiedzieć na rosnącą popularność wahabitów i ratować kraj przed upadkiem prezydent Asłan Maschadow ogłosił wprowadzenie prawa szariatu na terenie Czeczenii. Idee reformatorów przenikały również do sąsiedniego Dagestanu (atak oddziałów Szamila Basajewa na Dagestan stał się pretekstem do interwencji rosyjskiej i wybuchu II wojny czeczeńskiej) oraz w mniejszym stopniu do Inguszetii, Karaczajo-Czerkiesji oraz Kabardyno-Bałkarii. Dodatkowo kolonialny stosunek Kremla wobec uznających jego władzę republik nie dopuszczał legalnej działalności jakiejkolwiek opozycji i powodował wzrost liczy zwolenników radykalnego ruchu. Umarow, który w 2006 roku, po śmierci Maschadowa, a potem Chalima Sadułajewa, przejął władzę nad oddziałami partyzanckimi, postanowił wykorzystać rosnącą popularność ruchu na Kaukazie Północnym i zrealizować plany jego poprzedników sprzed kilku lat. Ogłosił utworzenie islamskiego państwa, które docelowo ma objąć cały obszar Przedkaukazia i Kaukazu Północnego jednocząc rdzenne ludy kaukaskie pod jednym sztandarem. Oczekiwany zasięg kraju prezentuje podział na wilajety: Dagestan, Nochcijczo (Czeczenia), Gałgajczo (Inguszetia i Osetia Północna), Czerkiesja (południe Kraju krasnodarskiego, Czerkiesja właściwa i Adygeja), Zjednoczony Kabardo-Bałkarsko-Karaczajski oraz Nogajski Step (pozostała część Kraju krasnodarskiego i cały stawropolski).
.

Mapa Emiratu Kaukaskiego
Mapa Emiratu Kaukaskiego

.

Od początku istnienia Emirat przeprowadził (bądź przypisał sobie) większość zamachów terrorystycznych na terenie Rosji. Wymieńmy choćby tak spektakularne jak wybuch w pociągu "Newski Ekspress" (2009 r. – 28 zabitych, ponad 90 rannych), dwa jednoczesne ataki w moskiewskim metrze (2010 r. – 39 zabitych, ponad 100 rannych), czy wybuch na podmoskiewskim lotnisku Domodedowo (2011 r. – 27 zabitych, ponad 150 rannych). W ostatnich dwóch latach ataki nie wykraczały poza Kaukaz i dopiero koniec ubiegłego roku cechuje się ponownym wzrostem aktywności poza regionem (trzy ataki w Wołgogradzie). Wojciech Górecki z Ośrodka Studiów Wschodnich zastanawia się czy ten zanik aktywności związany był ze słabością grupy czy też może spowodowany chęcią przygotowania do nasilonych działań w przeddzień igrzysk. Ważną cechą organizacji jest luźna łączność poszczególnych grup partyzantów, które co prawda uznają prymat Umarowa, lecz często działają samodzielnie. Trudno zatem jednoznacznie przypisać jakiś konkretny atak emirowi. Niełatwo również określić siłę ruchu – ocenia się, że liczba bojowników to od kilkuset do kilku tysięcy osób. Jak podkreśla Wojciech Górecki, ruch ten rekrutuje się głównie spośród Czeczenów, z ograniczonym udziałem islamistów z innych republik kaukaskich, konwertytów z Rosji oraz nielicznych już ochotników z całego świata. Zauważa również, że liczba bojowników uległa ograniczeniu w związku z konfliktem w Syrii, w którym biorą udział liczni mudżahedini wywodzący się z Kaukazu. Wyróżnia się kilka frontów (dżamaatów), na których operują partyzanci, lecz praktycznie jedynie czeczeński i dagestański należą do aktywnych.

Lubię to! Skomentuj Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale