Gorze nam się stało

- tak powiedział Henryk Pobożny pod Legnicą w 1241 roku. To było jedno z moich pierwszych skojarzeń. Znów Polska jest bez głowy, i tyle przynajmniej, że nasi nieprzyjaciele nie noszą jej na długiej tyczce, na urągowisko. Wszystkie stacje informacyjne na świecie mówią o tragedii smoleńskiej. Nawet Rosja, chyba nie tylko w ramach ocieplenia stosunków, łączy się z nami i stawia na czele komisji badającej sprawę samego Putina.

Początkowo nie dotarło do mnie. Usłyszałem w radiu: samolot się rozbił, włączyłem na chwilę telewizor i wróciłem do czytania. Właściwie dopiero po chwili przyszła pierwsza myśl. A sama waga wydarzenia stanęła mi przed oczami, gdy zobaczyłem na ekranie tłumy na Krakowskim Przedmieściu...

Katastrofa nieznana w historii. Wielki ból rodzin, którego cząstkę dzielimy wszyscy. A przede wszystkim wielka strata biologiczna dla RP. Na fotelu Prezydenta, szefa NBP, IPN będzie musiał ktoś zasiąść. Podejrzewam, że niedługo z drugiego szeregu ruszy run na stołki. A śmierć najwyższych dowódców polskiego wojska to już po prostu niebezpieczeństwo. Nie jestem ekspertem wojskowym, przemawiam jako dyletant, ale moim zdaniem na zdrowy rozum przynajmniej jeden z nich (szef Sztabu Generalnego czy dowódca wojsk lądowych) powinien zawsze być w Warszawie.

Przyszło mi też do głowy, że największy cios tego rodzaju, biologiczny, otrzymało Prawo i Sprawiedliwość. Zginął Prezydent i jednocześnie kandydat na drugą kadencję. Zginęli najbliżsi współpracownicy Kaczyńskich. Trudno będzie się partii podnieść kadrowo, możliwe, że trudno się będzie podnieść psychicznie bratu zmarłego tragicznie Prezydenta. Możemy się spodziewać wywrócenia sceny politycznej, być może coś zyska Ziobro, być może - gdy zabrakło Kaczyńskiego, którego niektórzy wykorzystywali jako straszak naganiający do PO - podniosą głowę kandydaci nieplatformiani.

Długo będziemy w Polsce krążyć wokół tego, co wydarzyło się 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem.