31 sierpnia 1980 – wpis cmentarny.

31 sierpnia 1980 roku wracałem z piotrkowskiego cmentarza.

 

Stare drzewa w Alejach Cmentarnych, leniwy, ciepły dzień, a w pewnej odległości, na skarpie, panorama średniowiecznego miasta, z renesansowym Zamkiem Królewskim i licznymi wieżami gotyckich i barokowych kościołów.

Cmentarz w Piotrkowie Trybunalskim, choć już wtedy okrutnie przez zarządzającą nim parafię zdewastowany – to była nieustająca lekcja historii, tradycji i polskości, szczególnie silnie na młodego człowieka oddziałująca.

 

Tu, w alei głównej, grobowce ziemian, kupców, adwokatów, nauczycieli, urodzonych już pod zaborem i zmarłych nie doczekawszy odzyskania niepodległości.

 

Rodzina Reymonta, powstańcy styczniowi, cała kwatera prawosławna, z grobami okupacyjnych, rosyjskich urzędników, ich rodzin, oficerów carskiej armii.

 

Za murem – cmentarz ewangelicki; takie same, stare drzewa, tylko pustka, cisza, spokój, i ten idealny porządek, utrzymywany przez staruszkę-dozorczynię , Panią Semperową.

 

Tuż przy grobie moich dziadków , grób z 1849 roku: Władysław Christoph. Zginął, bo był szlachetnym i prawym człowiekiem, pokonała go moc obcoplemienna.

 

Ilekroć przychodziłem na grób dziadków – tylekroć widziałem ten napis.

 

Nie wiem, kim był, nie wiem, jak i dlaczego zginął.

 

 

31 sierpnia, z otwartych okien domów na Starówce, niósł się w kierunku cmentarza odgłos transmisji z podpisania Porozumień Gdańskich.

 

Szedłem z tego cmentarza, i smutny, bo to ledwie 2 tygodnie po śmierci babci i oszołomiony finałem tego, co się działo przez ostatnie tygodnie na Wybrzeżu.

 

Dokładnie dwa lata później, już byłem w areszcie śledczym

 

Czynna napaść na funkcjonariusza MO.  Tryb doraźny, od 3,5 roku w górę , bez możliwości zawieszenia.

Nawet nie bardzo się przejąłem - cóż, taka, cholera rodzinna tradycja.

Odsiedzę, może wcześniej wypuszczą, szlag trafi i tak nielubiane studia – trudno.

 

„Jeszcze nie wieczór”, jak śpiewał Wysocki.

 

Taki zupełny irracjonalizm młodego, idioty-idealisty.

 

Wyszedłem szybko – pomogli wspaniali, dzielni lekarze, profesorowie z mojej Uczelni, której prawdziwą wartość poznałem właśnie wtedy, pomogli inni, bezimienni, zwykli ludzie.

 

Ale gdybym nie miał tego fartu, to posiedziałbym do amnestii i nie jako „internowany”, a zwykły kryminalista.

 

A tak, mam zaświadczenie z IPN  „o byciu poszkodowanym”.

 

Za to moja prokurator (wyjątkowo podła baba) jest dziś radcą prawnym na Żoliborzu. No tak to jest.

 

Dziś śmiać mi się chce, z mojej młodzieńczej naiwności. Z tej niezachwianej wiary w heroizm głównych twarzy tamtego Sierpnia.

 

Zdjęcia generała Kiszczaka z ludźmi, za których jeszcze niedługo przedtem dałbym się pokrajać, po chwilowych mdłościach, wywarły na mnie wpływ ozdrowieńczy.

 

Przecież to proste, jak konstrukcja cepa: „Solidarność” to miliony zacnych ludzi, a na górze, na czele – zestaw firmowy, z kapustą , jako daniem głównym.

 

Taka ta polska historia.

 

Męczy mnie tylko ten Władysław Christoph.

Czy był sam, czy walczył z opresją w jakimś związku tajnym? – kto na niego doniósł, kto go sprzedał?

 

Nawet Google nie zna odpowiedzi na to pytanie.