Dwie polskie nędze polityczne

Pierwsza to nędza lewicowa. To wiara w Konieczność Dziejową. Wiara, że Rosja popieprzy, popieprzy, a potem, ową koniecznością dziejową przymuszona, zajmie się, mniej lub bardziej - szczegóła, racjonalnym handlem gazem. Konieczność Dziejowa zmarła nagłą śmiercią w wyniku wzrostu cen gazu w wyniku wzrostu cen ropy pod pozorem wojny w Iraku.

Oczywiście, że pod pozorem - Irak od dawna nie wydobywa, ropy nie brakuje, bo wydobywają w zamian inni, a mimo to jest droga. Psychologiczna przewaga kopaczy ropy nad projektantami koputerów.

Druga nędza jest prawicowa i na imię jej Geopolityka. Jest to pogląd, że Polacy są nieszczęśliwi ponieważ spadają na nich niezasłużone (jest też inna wersja - zasłużone, bo Polacy to frajerzy) nieszczęścia z obcej, 
podstępnej ręki z przyczyny mieszkania nie tam gdzie trzeba. Tzn. tam gdzie trzeba, bo inne miejsca były zajęte. Dziw, że żaden prawicowiec nie proponuje rzucenia w cholerę ziemi skąd nasz ród, co wydała Kopernikowe plemię i odmienienia klątwy geopolityki drogą najazdu Szwajcarii (wg literatury fachowej byłaby to zwyczajna realizacja egoizmu narodowego).

Nędza geopolityczna wynika z niewolniczej wiary w niezmienność ... 
niezmienność ... eee ... lepszy błdzie przykład:
Pośrodku południowego Atlantyku jest najbardziej oddalona od innych wspólnot ludzkich subdependecja Tristan da Cunha, powstała z brytyjskiej chęci kontrolowania ruchu kliprow. W niewiele lat po jej powstaniu
przekopano Kanał Sueski, przez który zaczęły pływać parowce.

Przy odpowiednio wysokiej cenie gazu geopolityka wypnie na nas dupę i popłynie dnem Bałtyku. Possybilizm a nie fatum - aby z ptu A chcieć wyruszyć do ptu C przez pt B trza mieć z czym, za co i po co.