Niebezpieczna dowolność interpretacyjna podstaw moralności.

Żyjemy w cywilizacji od wiek wieków opartej na dekalogu kodyfikującym genialnie w 10-ciu punktach istotę moralności ludzkiej czytelnie z imienia nazwanymi zachowaniami niegodnymi człowieka przyzwoitego.

Tak, więc nie powinniśmy mieć kompleksów wobec innych cywilizacji i kultur, czego dowodem jest nasz (Zachodu) humanizm i demokratyczna wolność „wszystkich stanów”.

Celem moralności jest hamowanie wiele złych ludzkich zachowań w obronie ładu stosunków międzyludzkich dla harmonii współżycia i zgody współistnienia w zbiorowości ludzkiej. Takie społeczne reguły nie odpowiadają jednak wielu ludziom z egoistycznymi skłonnościami przedkładania własnego dobra (upodobań, interesu) nad dobro ogółu. To są właśnie ci, którzy inicjują tzw. nową falę obyczajności i istniejącego społecznego ładu regulowanego legislacją kierującą się moralną ideą dekalogu właśnie.

Wywracanie tego porządku sieje chaos moralny widoczny na Zachodzie „dziką” obyczajowością od praktyk seksualnych po wszelkie nałogi używkowe. Ofensywa tej moralnej destrukcji dotarła już do Polski, czego przykładem są coraz śmielsze, (bo z poparciem Zachodu) roszczenia zalegalizowania zachowań wielce nieobyczajnych z punktu widzenia dekalogu, którego przykazania rozmyślnie propagatorzy zmian pomijają, jako zasady uniwersalne i zawężają je tylko do symboliki religijnej.

Ofensywa anty dekalogowa jest bezczelnym imputowaniem społeczeństwu, że ono chce np. legalizacji związków partnerskich i homoseksualnych. Tak tę propagandę głosi p. Katarzyna Lubnauer pisząc:

• Człowiek ma prawo do szczęścia, które mogą ograniczać tylko prawa pozostałych członków społeczeństwa. Pamiętajmy, że możliwość zawarcia związku partnerskiego to coś, co uszczęśliwi jednych, a nie zabiera niczego pozostałym
• Kolejny raz w Sejmie przepadła ustawa o związkach partnerskich. Tym razem projekt został odrzucony już na etapie wprowadzania pod obrady Sejmu. Jak należało się spodziewać, przeciwna procedowaniu ustawy była prawica, ale wniosek przegrał również dzięki głosom dużej części PO, z członkami rządu włącznie.  Czy oznacza to, że społeczeństwo polskie nie chce takiego rozwiązania?
• Nie ma powodu, dla którego polscy obywatele mieliby mieć mniejsze prawa niż obywatele innych krajów europejskich. Prawo zawierania związków partnerskich, również homoseksualnych, jest już prawem powszechnym w UE, i to nawet w państwach o silnych korzeniach katolickich, jak Irlandia.
• Ponadto świat się zmienia i młodzi ludzie coraz mniej chętnie zawierają małżeństwa. Przyczyn jest wiele, ale dominuje wśród nich lęk przed niepowodzeniem i traumatycznym doświadczeniem, jakim jest rozwód w polskim sądzie.
• Instytucja związku partnerskiego mogłaby pomóc wielu ludziom żyjącym obecnie w konkubinacie uporządkować swoje sprawy tak, żeby na co dzień lub w sytuacji losowej - choroby, śmierci partnera - ich przeznaczenie było lepsze. By mogli korzystać z przywilejów podatkowych, być z partnerem w szpitalu, dziedziczyć, mieć zabezpieczoną przyszłość. By ich dzieci miały uporządkowaną sytuację prawną, np. przez domniemane ojcostwo partnera. Również pary homoseksualne mogłyby uporządkować swój status prawny.
• Przede wszystkim związek partnerski powinien być zawierany, podobnie jak małżeństwo, w urzędzie stanu cywilnego, tak aby ci, którzy tego pragną, mogli mu nadać odpowiednio uroczystą oprawę pozwalającą na podkreślenie ich uczuć. Inna natomiast powinna być procedura rozstania, łatwiejsza niż w małżeństwie. To zachęciłoby pary nieformalne do uporządkowania swojej sytuacji prawnej. W sytuacji zgody obu stron wystarczyłoby wspólne podpisanie decyzji o rozstaniu w obecności urzędnika urzędu stanu cywilnego.
  http://wyborcza.pl/1,75968,18531760,najwyzszy-czas-na-zwiazki-partnerskie.html#ixzz3iV8cgRan

Taką argumentację ośmielę się nazwać ideologiczną demagogią, którą bez najmniejszego wysiłku każdy dostrzeże, bo „zatroskanie” autorki o ułatwianie ludziom życia, w/g ich własnych upodobań jest proponowaniem destrukcji porządku kulturowo-prawnego przez rewidowanie praw małżeńskich i rodzinnych, z których wykreśla się odpowiedzialność za najważniejszą komórkę społeczną jaką jest rodzina dla ułatwienia „szybkiego” rozwodu z omijaniem procedur rozpraw rozwodowych, co często w praktyce skutkuje odstępstwem od rozpadu małżeństwa i uratowaniem rodziny.

Po to są owe procedury - nazwane przez autorkę - utrudnianiem rozwodu, jako ponoć wielce stresującego młodych ludzi zamierzających przeżyć życie lekko, łatwo i przyjemnie, bez oglądanie się na resztę, co ma gwarantować im szczęście. To ci dopiero bzdura!

Jest w Polsce naukowiec, który z tego samego powodu rozważa zasadność potępiania związków kazirodczych. Mówi on, dlaczego, skoro dorośli krewni chcą ze sobą uprawiać seks w imię własnego szczęścia - to, co komu do tego?

Te idiotycznie karkołomne propozycje nie są godne polemiki, bo z samej natury rzeczy nie zasługują na poważne traktowanie przez zdrowych moralnie ludzi. A poczucie tych zdrowych moralnie ludzi ma źródło w etyce moralności o najwyższej wartości cywilizacyjnej, jaką jest DEKALOG!

Ten prosty, jednoznacznie czytelny „kodeks” moralny boleśnie uwiera coraz bardziej przeintelektualizowaną ludzkość niebezpiecznie oddalającą się od zwykłej człowieczej egzystencji. To odchodzenie jest świadomie, i interesownie inspirowane egoizmem korzyści jawnie sprzecznych z dekalogiem, jednak pozorowanych na zgodność z nim dowolnością interpretacji tworzonych przez manipulatorów ludzkich sumień. To patologia intelektu!

Dla jasności moich sądów muszę dodać, że dosłowność treści DEKALOGU uwiera także wielu ludzi Kościoła, czego jesteśmy świadkami w zachowaniach biskupów wobec b. prezydenta Komorowskiego przy okazji ustawy o in vitro.

Część purpuratów polskiego Kościoła dopuściła się czynu niegodnego wobec Bronisława Komorowskiego posługując się ekwilibrystyczna interpretacją prawa kanonicznego dla poniżenia Prezydenta, bo ośmielił się mieć własne, prezydenckie zdanie w sprawie in vitro, mocno urażając pychę owych biskupów. 

Zawstydzeni taką postawą inni kapłani KK odprawili mszę św. dziękczynną za prezydenturę Bronisława Komorowskiego oddając mu należną sprawiedliwość i cześć sformułowaną przez głównego celebranta (ks. Seniuka) takimi słowami:

„W ostatnim czasie spotkało pana, panie prezydencie, wiele niesprawiedliwości, także bardzo podłych. I niestety były one wypowiadane przez ludzi, których nazywamy ludźmi Kościoła. Zostały przez nich samych wypowiedziane i innych, z ich błogosławieństwem. Słowa, które nigdy nie powinny się pojawić w ustach takich ludzi. Święte słowa miłość i miłosierdzie były poniewierane wśród słów nikczemnych. 
My nie jesteśmy episkopoi (z gr. biskupi), my jesteśmy tylko presbiteroi (kapłani) (...) a jednak czujemy się odpowiedzialni na naszą miarę za te niesprawiedliwości rzucane na pana - dodał ks. Seniuk. 
Więc proszę przyjąć, panie prezydencie, pani Anno (...) i mówię to w imieniu, myślę, wielu kapłanów - przepraszamy was, prosimy o wybaczenie nam i także tym wszystkim, którzy nie wiedzą, co czynią - powiedział ks. Seniuk”. 

Kto chce dociec, jakie przykazania dekalogu złamano obrażaniem Prezydenta niech dokładnie wczyta się w treść tych dziesięcioro przykazań Bożych.  Tam jest odpowiedź! Smutna odpowiedź!

Resume:

w Polsce ma obecnie miejsce starcie przeciwstawnych sobie skrajnych obozów światopoglądowych reprezentowane przez wyalienowane z moralności DEKALOGU środowiska wyznawców homoseksualizmu i dużą część katolików z otoczenia Radia Maryja, które z równym faryzeizmem dopuszczają się fałszywej interpretacji przykazań dekalogu w imię usprawiedliwienia egoizmu własnych czynów sprzecznych z dekalogiem, lecz pozorujących zgodność z nim.

Historia zna przykłady straszliwych okrucieństw dokonywanych w mię fałszywie interpretowanych przykazań Bożych, co powinno być przestrogą przed powtarzaniem tych błędów

PS.

Katolikom przypominam Ewangelię wg. św. Mateusza (Mt 5,33-370):

³³ Słyszeliście jeszcze, że powiedziano przodkom: "Nie będziesz fałszywie przysięgał", oraz: "Dotrzymasz Panu swoich ślubów". ³⁴ A ja wam mówię, by w ogóle nie przysięgać: ani na niebo, bo jest tronem Boga; ³⁵ani na ziemię, bo jest podnóżkiem Jego stóp; ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla; ³⁶ ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nie możesz nawet jednego włosa uczynić białym lub czarnym. ³⁷ Wasza mowa niech będzie: "Tak - tak, nie - nie". A co nadto, z zepsucia jest”.