Ateistka i znana postać polskiego feminizmu p. profesor Magdalena Środa nie ustaje w frontalnym ataku na kulturę chrześcijańską upatrując w niej (i słusznie) przeszkodę w upowszechnianiu wolnomularskiej zachodniej kultury nieograniczonej wolności osobistej ludzi w sferze obyczaju i moralności społecznej. Obyczaje cywilizacyjne oparte na kulturze chrześcijańskiej p. Środa zawsze określa, jako stereotypy znaczące cywilizacyjne zacofanie Polaków.
Dzisiejszy felieton w GW pt. „Dobro dziecka” jest upartym brnięciem autorki w kwestionowaniu praw kobiecej biologii w imię feministycznego sprzeciwu wobec przyrodniczych (boskich) praw natury, tak zaciekle kwestionowanych przez ideowy egoizm feministek zalecany kobietom, jako prawo do równouprawnienia.
W dzisiejszej publikacji p. Środa rozszerza swoje uwielbienie dla homoseksualizmu, transseksualizmu i rodzin bez ojca i matki żarliwą pochwałą macierzyństwa kobiet po 60-tym roku życia pisząc tak:
- W sezonie ogórkowym hitem okazała się historia pewnej kobiety, która ośmieliła się urodzić dzieci po sześćdziesiątce. Iluż specjalistów się odezwało, jakich uczonych i oburzonych! Nawet tak rozsądnym osobom jak Ewa Siedlecka nie starczyło siły oraz wyobraźni, by nie ulec stereotypowi”.
- No, bo jak kobieta, to tylko młoda, a jak matka, to tylko troskliwa i odpowiedzialna, a przede wszystkim świadoma, że najważniejsze jest dobro dziecka.
- Zapłodnienie in vitro - podnoszą się głosy - powinno mieć naturalną granicę: menopauzę. Bo kobiety są częścią natury, w przeciwieństwie do mężczyzn, którzy należą do cywilizacji istot wolnych. Wszelka więc ingerencja w naturę kobiet musi być zakazana.
- Dziś kobiety żyją coraz dłużej, dzieci dojrzewają szybciej, w państwie powinno powstawać coraz więcej instytucji opiekuńczych (w Europie rośnie współczynnik szkolaryzacji, przy czym szkołą nazywa się również żłobki). Nie widzę moralnych powodów, by ograniczać prawo kobiet do korzystania z zapłodnienia in vitro ze względu na wiek.
http://wyborcza.pl/1,75968,18590240,dobro-dziecka
Takie postrzeganie roli kobiety w społeczeństwie zakrawa - moim zdaniem - na kpinę naigrywającą się z normalnych ludzi, dla których dobro dziecka nie jest żadnym stereotypem tylko rzeczywiście najważniejszą rzeczą w macierzyństwie.
Zaś lekceważenie kobiecej biologii (menopauza), jako regulatora zdrowego macierzyństwa jest - ośmielę się to powiedzieć - zwyczajnie wytworem chorej wyobraźni autorki.
No i ten socjalistyczny postulat przeniesienia roli wychowawczej dzieci z rodziców na państwo nazwane barwnie „szkoloryzacją” świadczy jasno i zrozumiale o pozarozumowym źródle owej idei, którą coraz częściej określa się „genderyzmem”.
Na powyższym przykładzie jakże wyblakłym staje się profesorski tytuł p. Środy. Szkoda, że dawne znane powiedzenie „szlachectwo zobowiązuje” nie odnosi się do stanu profesorskiego. Może gdyby się odnosiło p. profesor nie przedkładałaby ideowych emocji feminizmu nad „szlachetność” godności profesorskiej.
Jak tak dalej pójdzie to przypisywanie mądrości profesorskiemu tytułowi zamieni się z naukowego prestiżu w stereotyp, określenie tak bardzo polubione przez p. profesor Środę.
Komentarze
Pokaż komentarze (9)