Poeci, lekarze naszych zatwardziałych serc!

Dość powszechnie uważa się, że wyraz swojej duszy poeci odmalowują w tworzonej poezji, jako wznioślejszej duchowo literaturze od twórczości prozaicznej. Z tego też powodu przyjęło się nazywać sprawy przyziemne „prozą życia” a podniosłe „ życia poezją”.

Poezja jest szlachetniejsza w wyrazie, bardziej szczera, podniosła pozbawiona (najczęściej) interesowności, której nadmiar występuje w polityce.

Z tegopowodu postanowiłem zacytować wiersz Leszka Engelkinga z rubryki w GW (26/27 września) pt. „Wiersz jest cudem” pod redakcją Jarosława Mikołajewskiego:

Jestem uchodźcom z przeszłości,                                                                                         zrobiła się nie do życia,                                                                                                           bo jej właściwie nie ma.                                                                                                     Miejscowi patrzą na nas z niechęcią                                                                                         któś puścił plotkę, że tak naprawdę jesteśmy martwi                                                                     i swoimi zwłokami zaśmiecamy ulice.                                                                                 Złośliwe bestie z tego samego punktu na mapie.                                                                     Mówią, że naszą ulubioną rozrywką                                                                                             jest wciąganie w nicość                                                                                                     zwłaszcza niemowląt.                                                                                                           Staram się być jak najmniej widoczny,                                                                                       ale jakiś kretyn współuchodźca                                                                                               wydaje z siebie powitalny ryk                                                                                                     i robi się niebezpiecznie.                                                                                                       „Do gazu” - syczą - „do gazu”.

Oto słowa pełne zadumy. Więc zadumajmy się w może refleksja powróci?!