Nasze polskie „multikulti”!

Termin „multikulti” jest powszechnie kojarzony z mieszaniną kultur występujących głównie w krajach z ludnością napływową z innych cywilizacyjnych obszarów świata.

W obecnych czasach narastającego terroryzmu zauważono, że ludność napływowa do Europy głównie z rejonów kultury muzułmańskiej nie asymiluje się z ludnością autochtoniczną krajów europejskich w stopniu oczekiwanym w tych krajach .

Zdziwienie wzbudzają przypadki europejskich muzułmanów z pokolenia już urodzonego w Europie, dobrze wykształconego, którego przedstawiciele jadą na Bliski Wschód i dołączają do organizacji terrorystycznych znanych z okrucieństw masowych mordów innowierców i dżihadu przeciw kulturze Zachodu

To nas zadziwia, choć nie powinno, bo przecież polska diaspora na świecie w znacznej mierze zachowuje się podobnie. Kolejne pokolenia Polaków mieszkających i pracujących na obczyźnie mają rodziny i żyją w bezpośredniej bliskości z kulturą Zachodu cechującą się wielkim humanitarnym szacunkiem do wolności, poszanowania prawa, pluralizmu obyczajowego, wolności gospodarczej i równoprawnej egzystencji religijnej

W dużej mierze jednak nasi rodacy tam mieszkający, dorabiając się nierzadko sporych majątków nie podzielają tamtych wartości, wyraźnie sympatyzując obecnym w ojczyźnie poglądom przeciwnym tym europejskim, głosując w polskich wyborach na partie o programach bardzo odległych od porządku ustrojowego Europy Zachodniej, mimo, że Polska jest szczęśliwym beneficjentem członkowstwa w tej wspólnocie.

Jak widać trudności asymilacyjne różnych narodowości mają głębokie podłoże genetyczne wynikające z wielowiekowych przekazów kulturowych danej narodowej nacji, że jedno, lub dwa pokolenia wyrosłe na gościnnej ziemi kraju zamieszkania to za mało, aby przyjąć obyczaj i kulturę tego kraju.

Tezę tę potwierdza polityka krajów pochodzenia różnych narodowych diaspor, mocno za granicą wspieranych przez rodaków hojnym finansowaniem przedsięwzięć kultywujących obyczaj i kulturę kraju pochodzenia. Taka polityka bardzo hamuje procesy asymilacyjne „w nowych ojczyznach” ludności napływowej, a przecież jest to wysoce cenione i bardzo chwalone w ojczyznach ich pochodzenia.

A wszystkiemu są winne nacjonalizmy narodowe (często mylone z patriotyzmem), pieczołowicie pielęgnujące mity o wyjątkowości zalet własnego narodu i pomijanie jego wad. A przecież nie ma żadnych zjawisk z cechami wyłącznie pozytywnymi, co było by stanem idealnym, a takich na świecie po prostu nie ma.

Żeby spełnić tytułową zapowiedź notki czas przejść do sprecyzowania tego naszego współczesnego polskiego „multikulti” polegającego na rozdźwięku kultury deklaracji od kultury czynów.

Można to wykazać choćby na podstawie kilku ostatnio wydarzeniach z gatunku dyplomacji państwowej, obchodów rocznicowych czy świąt.

Oto kilka polskich przykładów zestawionych z grupy kultury deklaracji i kultury czynów:

Spór konstytucyjny.

Kultura deklaracji:

• rząd ingeruje w niezależność Trybunały Konstytucyjnego, co wywołuj konsternacje prawne wykazujące naruszanie konstytucyjnego trójpodziału władzy,
• w poszukiwaniu rozstrzygnięcia sporu rząd (w wykonaniu ministra spraw zagranicznych) prosi Komisję Wenecką o opinię czy zdaniem Komisji zarzut opozycji jest słuszny,
• Komisja Wenecka stanowczo wyraża jednoznaczną opinię, że rząd nie przestrzega konstytucji i wnosi o jej respektowanie przez zaprzysiężenie sędziów legalnie wybranych przez poprzedni sejm i opublikowanie wyroków TK w tej sprawie.

Kultura czynu:

• rząd odrzuca tę opinie i nie realizuje jej zalecenie.

 

Obchody 6-tej rocznicy katastrofy smoleńskiej.

Kultura deklaracji:

• w wystąpieniu okolicznościowym prezydent RP zaapelował o zgodę narodową przez  wzajemne wybaczenie sobie wszystkich złych, niepotrzebnych słów jakie wypowiedziano w tej sprawie.

Kultura czynu:

• tego samego dnia wieczorem, w tym samym miejscu prezes PiS, lider rządzącego obozu władzy kategorycznie przeciwstawił się apelowi prezydenta oświadczając, że Polacy często zbyt pochopnie sobie przebaczali, co wymaga, aby wybaczanie  zostało poprzedzone karą dla anonimowych winnych za katastrofę.

Uroczystości 1050 rocznicy Chrztu Mieszka I (Polski).

Kultura deklaracji:

• w wygłoszonym orędziu przed Zgromadzeniem Narodowym w Poznaniu prezydent Andrzej Duda stwierdził, że Chrzest Polski ucywilizował polską państwowość otwierając drogę do konstytucyjności rządów w Polsce.

Kultura czynów:

• ten sam prezydent nie zaprzysięga sędziów TK legalnie wybranych przez  poprzedni parlament, czym narusza konstytucyjny porządek w państwie.

Katolickie miłosierdzie.

Kultura deklaracji:

• w odpowiedzi na apel papieża Franciszka, aby każda parafia przyjęła jedną rodzinę uchodźców z Syrii abp Stanisław Gądecki przewodniczący Episkopatu zadeklarował taka pomoc.

Kultura czynów;

• praktyczny brak realizacji tej deklaracji tak tłumaczy abp Marek Jędraszewski - wiceprzewodniczący Episkopatu: nikt z nas nie mówi „nie przyjmiemy”. Musimy być otwarci, ale roztropni i odpowiedzialni.

W pewnym uproszczeniu w/w sprzeczności kulturowe postaw Polaków śmiało możemy nazwać różnorodnością kulturową, która pokazuje wielkie trudności w godzeniu naszych

wspaniałych intencji kulturowo-obyczajowych z miernotą ich wdrażania w życie, co dowodzi o braku integracji kultury intencji z kulturą czynów.

Wikipedia określa, że asymilacja to przyswajanie sobie cech grupy, która ją wchłania: język, obyczaje, sposób życia, itd. W przedstawionych przykładach nie asymilują się postawy Polaków niechętnych w czynieniu dobra z intencjami to dobro promującymi. Czyli niechętni dobru Polacy nie przyswajają sobie pozytywnych cech Polaków dobro spełniających.

I ta polska smutna rzeczywistość kojarzy się (w pewnym uproszczeniu) z niepowodzeniami asymilacyjnego urzeczywistnienia europejskiego „multikulti” jako tolerancji obyczaju środowisk z różnych kultur funkcjonujących w obrębie jednej wielokulturowej społeczności.

Dlatego nasz polski dualizm postaw moralnych nazwałem naszym polski „multikulti”.