Kempa i Wasserman zostali odwołani z komisji śledczej "ponieważ uczestniczyli w 2007 r. w procesie legislacyjnym dotyczącym planowanych zmian w ustawie hazardowej – jako przedstawiciele rządu składali uwagi do projektu" (rz). Spróbujmy, w myśl tej logiki, prezentowanej przez posłów PO, zastanowić się, kto może być członkiem komisji śledczej.
1. Odpadają posłowie, którzy pracowali w rządzie. Każde ministerstwo opiniuje bowiem ustawy, w tym i hazardową. Pracownicy ministerstw uczestniczyli więc w procesie legislacyjnym i jako tacy mogą być powołani na świadków.
2. Odpadają posłowie i senatorowie poprzednich kadencji. Były w nich bowiem uchwalane, właśnie głosami tych posłów, ustawy hazardowie. Zaś decyzja o tym, że ustawa, z takimi a nie innymi zapisami, ma wejść w życie jest aktem daleko powiażniejszym niż zgłaszanie uwag, które są wiążące. Parlamentarzyści ci niewątpliwie brali udział w procesie legislacyjnym, jako tacy mogą być powołani na świadków. (Liczy się również głosowanie nogami)
3. Odpadają autorzy artykułów i publikacji naukowych dot. hazardu, a być może i przestępczości zorganizowanej (jak wiadomo związanej z hazardem). Jako autorzy opiniii mogą być wezwani na świadków. Opinie ustne (np. w dyskusjach, dla prasy) również mogą mieć znaczenie dla sprawy.
4. Równiez posłowie mający znajomych bądż rodzinę pracujących w insytucjach związanych z procesem legislacyjnym bądż bezpośrednio z hazardem powinni się zastanowić czy nie mają ważnych informacji do przekazania komisji śledczej.
Podsumowując: jedynie posłowie I kadencji, nie mający pojęcia o kwestiach związanych z hazardem i nie pracujący wcześniej w ministerstwach spełniają wysokie standardy PO pretendujące ich do zasiadania w komisji śledczej ds. hazardu. Od każdej reguły są jednak wyjątki. Np. poseł Sekuła.
Komentarze
Pokaż komentarze (5)