podwójna wpadka Intuicji

pewien średniowieczny filozof Hugues de Saint-Victor 1096
po przeczytaniu w słowniku łacińskim, że intuicja
oznacza gapienie się, wykombinował w swoim bestsellerze
didascalicon, koncepcję potrójnego oka.
-oculus carnis, oko ciała, którym dusza poznaje świat zewnętrzny
-oculus rationis, oko rozumu, którym dusza poznaje samą siebie
-oculus contemplationis, oko kontemplacji, którym dusza poznaje sprawy boże
na skutek grzechu oczy duszy zostały przyćmione i prawidłowo
działają tylko oczy ciała (stąd tytuł) którym potrzebna jest
wiara, objawienie i teologia by mogły dostrzec sprawy boże.
minęło kilka wiekówi i powstała zasadniczaq różnica zdań,
czy intuicja ma charakter intelektualny jak chciał Descartes 1596
czy pozaintelektualny jak oczekiwał Bergson 1859.
trudno jest rozstrzygnąć ten problem, ponieważ wiarygodność
intuicji jest zawarta w niej samej. co gorsza psychologowie,
którzy wszystko potrafią zinfantylizować, spłaszczyli to pojęcie
do twórczego domysłu, które ładnie brzmi, ale gmatwa całą sprawę.
interesujące jest porównanie, którego użył Boethius 480
w swoim dziele 'O pocieszeniu, jakie daje filozofia',
że przywykli do życia w ciemności intelektualnej
nie są zdolni do skorzystania z blasku intuicji,
tak jak nocne ptaki ślepną za dnia.