Emerytury, służba bezpieczeństwa i dychotomia

Patrząc na prezesa Czabańskiego, który wręczając nagrodę za książkę roku, zapomina  nagrodzonej i agituje za radiem publicznym, postanowiłem sprawdzić czy konkurencja jest też tak żenująca. Natrafiłem na dyskusję Wildsteina z Najsztubem, w której ten drugi podkreślił, że prof. Wolszczan jest na swój sposób ofiarą i nie powinniśmy od niego wymagać heroizmu. To ważny argument, z którego konsekwencji chyba sobie nie do końca zdajemy sprawę. Jeżeli bowiem założymy, że odmowa SB nie była heroizmem(jak chce Wildstein), to tym samym kwestionujemy totalitarny charakter PRL-u, a to się wielu lustratorom wydać może bluźniercze. Policja polityczna, której można odmówić nie zdobywając się na heroizm, niejako z definicji nie może być policją polityczną państwa totalitarnego, gdyż totalitaryzm właśnie z definicji zakłada tejże policji terror i przymuszanie do heroizmu. Rzecz jasna, efektem ubocznym jest pomniejszenie zasług tych, którzy SB odmówili. Z drugiej jednak strony jeżeli odmowa SB jest gestem heroicznym, (a heroizmu nie można wymagać), to PRL był państwem totalitarnym i tym samym szefowie tego państwa są za ów totalitaryzm współodpowiedzialni. Andrzej Gwiazda jest więc herosem i powinien mieć pomnik, a Czesław Kiszczak powinien mieć Norymbergę. Logika wydaje mi się być nieubłagana i albo bronimy Wolszczana albo Kiszczaka, bo zaiste, obu się obronić nie da.

Kolega Rolex postawił natomiast tezę, jakoby decydenci funkcjonariuszy bronić musieli, bo emerytowani funkcjonariusze mogą sięgnąć do rezerw, czyli do sbeckich kwitów. Odebranie emerytur musi być zamachem na funkcjonariuszy, gdyż do pracy przecież nie pójdą, bo niby gdzie. Teza Rolexa zakłada więc, że po pierwsze większość Sbeków jest na emeryturze, a po drugie, co ważniejsze, ci co są na emeryturze mają jakieś dość ważne kwity. Tym samym Rolex musi się zgodzić, że posiadacze kwitów, nie są obecni w polityce, radach nadzorczych, wielkich koncernach i niejasnych biznesach, lecz siedzą w domu i co miesiąc czekają na listonosza. Okazuje się, że mamy całą armię Sbeków, którzy nie znaleźli się w nowej rzeczywistości i jedynym ich źródłem utrzymania jest emerytura, gdyż do pracy nie poszli, bo niby gdzie.  Pomysł, że owe kwity krążą już dawno, by Sbek zamiast emerytem mógł zostać Panem dyrektorem jest więc przez Rolexa niejako zduszony w zarodku. Są jednak tacy, którzy twierdzą, że jest odwrotnie, że posiadacze kwitów już od dawna obsadzeni są w gospodarce i polityce. A jeżeli są obsadzeni, to emerytur  nie pobierają, ba często o swoich byłych kontaktach zapominają, przynajmniej gdy w księgowości składają PIT-y. Zresztą jeśli nawet pobierają, to odebranie im emerytur będzie jedynie odebraniem im tej drobnicy, która bynajmniej nie jest najpoważniejszą pozycją w domowym budżecie. Albo więc (jak chce Rolex) kwity są w sejfie i dopiero mogą zaszkodzić, albo są już w obiegu i ciągle szkodzą. Odebranie emerytur jest wiec przyznaniem, albo że do tej pory kwity nie szkodziły i dobieramy się do potencjalnych szantażystów, albo że kwity szkodziły i szkodzą, ale dobieramy się  do tych, co  dziś nic z tym nie mają wspólnego. Abstrahując od historycznej roli Służby Bezpieczeństwa nie trudno więc zauważyć, że odebranie emerytur dotyczy osób, którzy w III/IV RP nie popełniły żadnego przewinienia i albo je dopiero popełnią (jak chce Rolex), albo popełnić nie mogą. Tak czy inaczej mityczny układ zostanie nienaruszony i przeciwnicy  Platformy z pewnością ten zarzut podniosą. 

Z drugiej jednak strony, powyżsi krytycy traktują Służbę Bezpieczeństwa en block, nie dywersyfikując przewinień i odpowiedzialności, przez co sekretarka parzącą kawę, sprzątaczka, kierowca (detektyw Rutkowski), słowem cały ten pomocniczy  aparat urzędniczy nie ma prawa do zachowania praw słusznie nabytych. Tym samym pomysł może upaść nie
w parlamencie, ale przed Trybunałem (polskim lub europejskim), co dla jego zwolenników okazać by się mogło zbawienne. Jeżeli bowiem okaże się, że nie tyle sekretarce, co przesłuchującemu Sbekowi można odebrać przywilej emerytalny, to okaże się, iż to nie Sbecja jest silna, tylko polscy politycy są nieudacznikami. A na to przecież żadna partia sobie nie może pozwolić, więc lepiej odpowiedzialność przerzucić na Trybunał i o tymże trybunale krzyknąć, że jest w układ wplątany.