Aksamitne rewolucje – socjotechnika walki informacyjnej cz. V

Tomasz Formicki/Diarium.pl

Kolejnymi aksamitnymi rewolucjami jakie przetoczyły się przez obszar postradziecki były wydarzenia, które przeszły do historii jako „rewolucja tulipanów” w Kirgistanie oraz nieudana próba na Białorusi nazwana „rewolucją dżinsów”. Rozwój wydarzeń w Kirgistanie zwieńczony aksamitną rewolucją przewidział cały szereg ekspertów z zakresu geopolityki. Także media masowe na całym świecie informowały, że to właśnie Kirgistan będzie najprawdopodobniej kolejną sceną na której aktywnie wystąpią aksamitni rewolucjoniści.

24 marca w Biszkeku, gdzie rewolucja osiągnęła w końcu zwycięstwo zebrały się tysiące protestujących, które zajęły centralny plac stolicy państwa. Siły porządkowe widząc rozwój sytuacji wycofały się, a tłum splądrował pałac prezydencki. Demolowano sklepy i sklepy i restauracje. Sytuacja wymknęła się spod kontroli zarówno rządu, jak i przywódców opozycji, bowiem zajęcie pałacu prezydenckiego nastąpiło całkowicie spontanicznie – takiego obrotu sprawy nie spodziewał się ani rząd, ani opozycja. W atmosferze powszechnej anarchii Akajew uciekł śmigłowcem do Kazachstanu, gdzie miejsce jego pobytu przez pewien okres czasu pozostawało tajemnicą.

Działalność „Żubra” na Białorusi koncentruje się głównie na kontestowaniu władzy Łukaszenki i w przekazie informacyjnym kierowanym do społeczeństwa zarzuca prezydentowi Białorusi antydemokratyzm, totalitarne inklinacje i zamknięcie się na Zachód. Krytyka w stronę Łukaszenki kierowana jest przez „Żubr” także z pozycji, które w mediach masowych określane są jako „nacjonalistyczne”. Np. prezydentowi Białorusi aksamitni rewolucjoniści zarzucają odchodzenie od języka białoruskiego i symboliki narodowej [7].

Więcej: