Petycja do Prezydenta RP: Order Orła Białego dla śp. ks. Isakowicza-Zaleskiego

Pilna petycja do Prezydenta RP w sprawie Orderu Orła Białego!

Szanowny Pan

dr Karol Nawrocki

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Prezydencie,

Zwracam się do Pana jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej z apelem o pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu – kapłanowi, opozycjoniście antykomunistycznemu, historykowi Kościoła, wybitnemu działaczowi społecznemu oraz niezłomnemu rzecznikowi Prawdy w życiu publicznym.

Druga rocznica śmierci ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, przypadająca 9 stycznia 2026 roku, jest naturalną i godną okazją do ponownego przypomnienia Jego zasług oraz skierowania do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej apelu o pośmiertne uhonorowanie Go Orderem Orła Białego.

W okresie państwa komunistycznego ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski znalazł się wśród duchownych, którzy otwarcie stanęli po stronie środowisk dążących do odzyskania wolności. Współpracując z podziemnymi strukturami „Solidarności”, stał się obiektem stałej inwigilacji i represji ze strony aparatu bezpieczeństwa, w tym brutalnych pobić. Pomimo presji i zagrożenia nie wycofał się z działalności, pełniąc posługę kapelana protestujących robotników i towarzysząc ludziom pracy Nowej Huty w momentach kluczowych dla oporu społecznego.

Po przełomie 1989 roku konsekwentnie odrzucił postawę wygodnego przemilczenia przeszłości. Upominał się o ujawnienie uwikłań z czasów komunizmu także wewnątrz Kościoła, traktując prawdę i odpowiedzialność jako warunek autentycznego pojednania.

Był również jednym z nielicznych duchownych, którzy publicznie podejmowali temat patologii w Kościele, w tym istnienia tzw. lawendowej mafii oraz mechanizmów tuszowania nadużyć i przestępstw seksualnych. Za bezkompromisowość w tej sprawie płacił wysoką cenę: ostracyzmem, atakami medialnymi i marginalizacją, nie wycofując jednak swoich słów ani działań.

Równolegle przez całe życie realizował konsekwentną i ofiarną służbę społeczną. Jako współzałożyciel i wieloletni prezes Fundacji im. Brata Alberta stworzył w całej Polsce sieć ponad 30 ośrodków terapeutycznych i domów stałej opieki dla osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi. Była to działalność prowadzona z dala od kamer, oparta na codziennej obecności, osobistym zaangażowaniu i obronie godności najsłabszych.

Szczególne miejsce w jego działalności zajmowała walka o prawdę historyczną i pamięć narodową.

Był jednym z najważniejszych i najbardziej konsekwentnych publicznych rzeczników prawdy o ludobójstwie dokonanym przez Ukraińców na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej. Przez całe życie domagał się jednoznacznego nazwania tej zbrodni po imieniu, sprzeciwiał się jej relatywizowaniu i przemilczaniu oraz nieustannie bronił godności i dobrego imienia ofiar – kobiet, dzieci i bezbronnych cywilów.

Także po 2022 roku, w czasie gdy temat zbrodni wołyńskiej był wypierany z debaty publicznej w imię bieżących interesów politycznych i sojuszy międzynarodowych, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski pozostał wierny prawdzie historycznej i walczył o nią do końca, przypominając, że pojednanie nie może być budowane na fałszu ani na zapomnieniu.

Należy przy tym podkreślić, że swoją działalność prowadził bez wsparcia, a nierzadko wbrew postawie najwyższych władz państwowych. Jego konsekwentne upominanie się o prawdę o ludobójstwie wołyńskim spotykało się z próbami marginalizacji i sprowadzania tych działań do „polityki”. Pana poprzednik, Prezydent Andrzej Duda publicznie sugerował, że ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski nie powinien zabierać głosu w tych sprawach, co w praktyce oznaczało próbę uciszenia niewygodnego świadka historii. Mówił o ks. Tadeuszu: „Ja bym mimo wszystko wolał, żeby ks. Isakowicz-Zaleski zajmował się tym, czym powinien zajmować się ksiądz. Wolałbym, żeby nie zajmował się polityką, tylko tym, czym powinien zajmować się ksiądz.”.

Równocześnie działalność Kapłana określono mianem „polityki biegania z widłami” — sformułowaniem szczególnie bulwersującym w kontekście rzeczywistych metod mordowania Polaków na Wołyniu, których ofiary ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski przez całe życie domagał się godnie upamiętnić i obronić przed zapomnieniem.

Mimo to Kapłan nie zamilkł.

Równocześnie z oddaniem troszczył się o zachowanie i popularyzację dziedzictwa Ormian polskich – jako ich duszpasterz, badacz i autor fundamentalnych prac historycznych – łącząc posługę kapłańską z rzetelną pracą naukową i społeczną.

Pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego ks. Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu byłoby aktem sprawiedliwości dziejowej, wyrazem hołdu dla człowieka niezłomnego oraz jednoznacznym sygnałem, że Rzeczpospolita potrafi docenić tych, którzy służyli Prawdzie, pamięci ofiar i sprawiedliwości – nawet wtedy, gdy było to niewygodne dla władzy.

W związku z powyższym zwracam się do Pana, Panie Prezydencie z uprzejmym, lecz stanowczym apelem o skorzystanie z przysługującej Panu prerogatywy i pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu – jako wyrazu najwyższego uznania Państwa Polskiego dla jego życia, postawy i zasług dla Rzeczypospolitej.

Order Orła Białego jest odznaczeniem dla tych, którzy swoim życiem w sposób wyjątkowy służyli Rzeczypospolitej – często wbrew dominującym nurtom, pod presją i z narażeniem na osobiste konsekwencje. Postawa ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego – jego odwaga cywilna, bezkompromisowość moralna, wierność prawdzie historycznej i służba drugiemu człowiekowi – w pełni spełnia te kryteria i zasługuje na najwyższe uhonorowanie przez Państwo Polskie.

Z wyrazami szacunku,

Stowarzyszenie im. Piotra Skargi

TU MOŻNA PODPISAĆ PETYCJĘ https://apeldoprezydenta.piotrskarga.pl/?ka=005193#form 

KLIKNIJ I PODPISZ PETYCJĘ

"Kapłan, który nie milczał

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski należał do nielicznego grona osób, które w każdych warunkach politycznych i instytucjonalnych, także wewnątrzkościelnych, stawiały prawdę ponad wygodę i koniunkturalizm.

Jego zasługi obejmują m.in.:

• Walkę z systemem komunistycznym i działalność w kręgach opozycyjnych;
• Ujawnianie agentury SB w Kościele i obronę ofiar systemu;
• Sprzeciw wobec patologii i mechanizmów tuszowania przestępstw seksualnych w Kościele, w tym działalności mafii homoseksualnej;
• Bezkompromisowe domaganie się prawdy o ludobójstwie wołyńskim oraz odpowiedzialności ukraińskich sprawców zbrodni na Polakach na Kresach Wschodnich;
• Wieloletnią, ofiarną służbę osobom niepełnosprawnym.

To postawa państwowa w najgłębszym sensie tego słowa".