Dziękuję Ci Mamo!

 

Całe życie uczyła mnie niewerbalnie, że jestem sama… że mam się nie bać, że mam walczyć i… zwyciężać. Sama. Walczyłam i zwyciężałam. Sama. Lecz gdy zdarzyło się, że wymiękałam, gasła we mnie nadzieja, upadałam… zjawiała się ona – Mama. Zjawiała się, by podnieść mnie na nogi. I wstawałam. Dzięki niej.

Całe życie uczyła mnie niewerbalnie, że wszystko co wielkiego osiągnę – osiągnę sama. Bez niej. I osiągałam. Sama. Ale dzięki niej.

Całe życie uczyła mnie niewerbalnie, że strata wszystkiego to nic wielkiego. Że gdy oddasz innym wszystko, lub gdy wszystko przepadnie – zdrowie, pieniądze, pozycja, rodzina – można na zgliszczach starego świata zbudować nowe, potężne imperium. Wielkie – pełne szczęścia i słońca. I budowałam – jak uczyła. Sama. Ale dzięki niej.

Choć młodzieńczy duch wykrzywiał czasem pyszczydło w grymasie złości i żalu: „Dlaczego, dlaczego tak, a nie inaczej?” – to dziś jestem jej za to wdzięczna. Za to kim jestem. Za to, że przekazała mi w swoim łonie siłę życia i hartowała ją przez te wszystkie lata na stal.

AVE MARIA !!!

 

 

Oddała ludziom wszystko co miała. Tylko dlatego, że na to nie zasługiwali.

Dziś to co ma, to ‘radość najpiękniejszych lat… to serce, które jeszcze na wszystko stać… to młodość, której nie potrafi kryć… to wiara, że naprawdę umie żyć’.

No i ma mnie. :)