Przez ostatnie dni toczyła się ciekawa dyskusja nt. wywiadu w Gazecie Wyborczej z 90 letnim Baruchem Bergmanem. Dyskutanci żywo i emocjonalnie zareagowali na opowieść tego starego Żyda, który wylewał swoje żale wobec Polaków. Podważali jego wiarygodność, udowadniali, że fantazjuje, konfabuluje etc, byli oburzeni brakiem odpowiedzialności mediów za rozpowszechnianie pomówień, podejrzewali celową antypolską działalność.
Dobra. Odbiorcy mieli prawo wyrazić sprzeciw. Każdy fałsz razi, a nawet może prowadzić do tragedii. Należy go prostować, przedstawiać dowody przemawiające za inną wersją wydarzeń. Stać na straży prawdy i obiektywizmu.
Ale czy każdy taki jednostkowy przypadek upoważnia nas do przyjmowania zgeneralizowanych postaw wobec całych społeczności, z których wywodzi się jakiś konfabulant czy manipulant? Czy właściwym jest kotłowanie w sobie emocji i wszczynanie światowego armagedonu z podziałem na: ‘my po stronie dobra – tamci po stronie zła’? Czy zdrowym jest przechodzenie na wszelkie anty-zmy (-semityzmy, -rusycyzmy, -religizmy etc)?
Przeanalizuj Czytelniku swoje życie i działania.
Czy zawsze precyzyjnie i dokładnie zdawałeś o każdym wydarzeniu, czy człowieku relacje? Nigdy nic nie przekręciłeś, nie pomyliłeś, nie przejaskrawiłeś, nie dodałeś, nie ująłeś, nie wyciągnąłeś pochopnych wniosków, celowo nie wypaczyłeś? Nigdy nie wmawiałeś drugiemu czegoś, o czym byłeś święcie przekonany, że było, a w rzeczywistości nie było? Nigdy nikomu i niczemu nie zaszkodziłeś?
Ostatnio moja babcia (88 lat), mająca zalecenia do przyjmowania magnezu, jednak kłopoty z jego przyjmowaniem doustnym (skutki uboczne) przyszła do mnie z pretensją, że powiedziałam jej o magnezie w kroplach do oczu, poleciłam kupić, więc kazała opiekunce iść, opiekunka obleciała wszystkie apteki i powiedzieli, że takiego nie ma. I niepotrzebnie zdarła nogi.
- Ja tak powiedziałam? Ja? Babciu, co ty mówisz? Ja nigdy nie mówiłam o żadnym magnezie do oczu, bo pierwszy raz słyszę o takim wynalazku. Babciu, wydawało ci się. Nie mówiłam.
- Mówiłaś. Ty tak zawsze. Najpierw coś powiesz, potem zapomnisz i się wypierasz, że nie mówiłaś.
No i weź tu udowodnij, że nie mówiłeś, skoro babcia jest przekonana. W dodatku opierając się o ziarno prawdy (moje niby kłopoty z pamięcią, które każdy człowiek miewa, ja też i wcale się z tym nie ukrywam, że coś tam nieraz zapomnę) i nadmiernie generalizując (skoro kiedyś tam coś zapomniałam, to na pewno teraz i na zawsze i na wieki wieków amen też zapominam) staje się bardzo wiarygodna i obie z opiekunką nabierają pretensji, że je w maliny wpuściłam.
I w tym miejscu mogłyby spolaryzować się dusze ludzkie. Ja mogłabym przejść na antybabcizm i tępić wszystkie babcie, a babcia z opiekunką na antyhalosizm. I Armagedon byłby gotowy. Tylko po co?
Czy nie lepiej dojrzeć psychicznie i prezentować zdrowe postawy?
Nie łykam wszystkiego co mi wciskają. Nie ma dowodów, nie ma choć przesłanek uprawdopodabniających – traktuję opowieść jak bajkę na dobranoc. Uśmiecham się pod nosem i nie wzbudzam w sobie żadnych emocji, nie buduję fałszywego obrazu rzeczywistości, nie wyciągam wniosków, nie przybieram wrogich postaw, nie atakuję, nie walczę. I tak wychowuję swoje dzieci od małego.
Czy świat nie byłby piękniejszy, gdybyśmy wszyscy posiedli umiejętności radzenia sobie z fantastami i mitomanami? A zapewniam, że jest ich na świecie od zatrzęsienia. Na każdym kroku dnia codziennego – w domu, w pracy, w sklepie, w autobusie i w telewizorni. Są bardzo przekonujący, bo oplatają swe wymysły o ziarnko prawdy. A człowiek ma tendencje do generalizowania – jeśli ktoś w jednym powiedział prawdę, tzn że wszystko co powiedział jest prawdą. Mitomani i urojeniowcy potrafią tworzyć kosmiczne historie i dopóki nie wkręcają w nie bezpośrednio nas – stają się po czasie nudni. Gorzej, gdy stajemy się głównymi, negatywnymi bohaterami ich fantazji. Co wtedy, żeby nie pozabijać się na amen?
Komentarze
Pokaż komentarze (12)