72 obserwujących
642 notki
1032k odsłony
  2115   0

Księga Estery po prostu masakruje durniów kpiących z Biblii!

1 A było to za dni Aswerusa; Aswerus ten panował od Indii aż do Etiopii nad stu dwudziestu siedmiu państwami. (Est 1, 1)

 

J. Scaliger (Opus de emendatione temporum, 1629, s. 284) pierw­szy zwrócił uwagę na to, że Aswerusa należy utożsamiać z Kserksesem I (486-465), co dziś już nie ulega żadnej wątpliwości. Przemawiają za tym na­stępujące racje:

1) względy filo­logiczne. Nazwa Achaszwerosz zawiera te same spółgłoski co staro­perska nazwa khsajarsa lub babi­lońska nazwa akhsijarśu. W per­skich pismach klinowych Kserkses jest nazwany Khsajarsa. Jeżeli alef w nazwie Achaszwerosz uwa­żać za alef prosteticum, to od strony filologicznej znikną wszelkie trudnoś­ci przeciw utożsamianiu Aswerusa z Kserksesem. Ks. J. Kruszyński uważa, że nazwa Aswe­rus jest przybranym imieniem króla perskiego Kserksesa.

2) Cechy charakteru. Wszystko to, co Est mówi o Aswerusie, zgadza się i najle­piej odpowiada temu, co Herodot pi­sze o Kserksesie. Był to człowiek dumny. i zarozumiały, kapryśny i zmysłowy, ulegający namowom i wpływom zarówno swoich doradców, jak i kobiet ze swego haremu (por. Est 1, 4. 10 nn; 2, 2; 3, 5. 8 i Herodot 7, 9; 9, 107 n).

3) Dane histo­ryczne. Kserkses został królem perskim w 486 r. i od razu musiał stłumić powstanie, jakie wybuchło w Babilonii i Egipcie, co mu zajęło oko­ło 2 lat. Dlatego dopiero w roku 3 swego panowania mógł wydać ucztę z okazji wstąpienia na tron, ó czym mowa w 1, 3. Na tę uroczystość za­prosił wszystkich swoich książąt, rządców prowincji i wyższych woj­skowych, aby naradzić się z nimi w związku z planowaną nową wyprawą na Grecję. To łączy się z odrzuceniem królowej Waszti (1, 13. 19) i z wybo­rem nowej królowej dopiero w roku 7 panowania króla (2, 16). Czas mię­dzy rokiem 3 a 7 zajęła Kserksesowi wyprawa przeciw Grecji (Herodot 7, 8). Pokonany dwukrotnie, pod Sala- miną (r. 480) i pod Mykale (r. 479) wraca przez Sardes do Suzy, gdzie od­daje się hulaszczemu i zmysłowemu życiu (por. 2, 14 i Herodot 9, 107 n.

Ponieważ w roku 3 panowania król Kserkses wydał ucztę tronową, a wy­prawa na Grecję trwała około 4 lat, zatem zgadza się to z tym, co można wyczytać w 2, 16, że w r. 7 swego panowania dokonał wyboru nowej królowej. Do Kserksesa można odnieść to, co pisze o Aswerusie, że „panował od In­dii aż do Etiopii“, tj. od rzeki Indus (granica pł.-wsch.) aż do Etiopii (gra­nica płd.-zach.). Tak daleko poszerzył granice państwa perskiego Dariusz I (521—486); por. także Herodot 7, 9. 65. 69. Herodot wspomina o etiop­skich i indyjskich oddziałach wojsko­wych wchodzących w skład armii Kserksesa (3, 97; 7, 9; 7, 65). Etiopia należała już do państwa perskiego od czasów Kambyzesa, Dariusz zaś pod­bił tylko Indie.

Aswerus, tj. Kserkses, panował nad 127 prowincjami, tj. podbitymi przez siebie dawnymi suwerennymi państwami (por. 3 Ezd. 3, 2). Dn 6, 2 wspomina o 120 satrapiach. Herodot (3, 89) podaje, że całe państwo perskie było podzielone na 20 nie­podległych satrapii. W skład każdej satrapii wchodziło po kilka prowincji, tj. dawnych państw. Np. piąta satra­pia obejmowała Fenicję, Syrię pale­styńską i Cypr

 

2 W owych dniach, kiedy król Aswerus zasiadał na tronie swego królestwa, na zamku w Suzie, (Est 1, 2)

 

Podaje tu autor właściwą przy­czynę uczty. Było nią objęcie tronu przez króla Kserksesa. Na Wschodzie wstąpienie na tron odbywało się czę­sto w 2—3 lata po otrzymaniu przez kandydata godności królewskiej. Naj­pierw nowy król musiał uporać się ze wszystkimi przeciwnikami i oczy­ścić państwo z wrogich sobie elemen­tów, a dopiero potem, po zaprowa­dzeniu pokoju, wystawiał ucztę tro­nową. W tym wypadku odbyła się w Suzie, w zimowej rezydencji króla, w odróżnieniu od Ekbatany, która była rezydencją letnią (Neh 1,1). Mia­sto Suza leżało nad brzegami rzeki Choaspen (prowincja Elam, na wschód od Zatoki Perskiej nad dolnym bie­giem Tygrysu, tam też francuscy archeolodzy odkopali ruiny pałacu w Suzie) w okolicy obfitującej w pola liliowe, stąd nazwa susan — lilia. Uroczystość miała miejsce na zamku położonym na wzgórzu, w odróżnie­niu od miasta, które leżało niżej.

 

3 w trzecim roku swego panowania wydał ucztę dla wszystkich swoich książąt i swoich sług, i najdzielniejszych Persów i Medów, wielmoży i władców państw, którzy byli razem z nim. (Est 1, 3)

 

Uczta odbywała się w roku 3 panowania króla, tj. w r. 484 lub 483. Uczta na zamku miała także charak­ter narady wojennej przeciw Grecji. Z tej racji brali w niej udział także przedstawiciele armii. Od wyprawy bowiem na Grecję zależała potęga i wielkość państwa. Tu wymienieni są najzdolniejsi przedstawiciele armii Kserksesa, rekrutujący się głównie z Persów i Medów. J. Schildenberger uważa, że w tym miejscu chodzi o oddziały elitarne, prawdopodobnie o przyboczną straż królewską lub o         kompanię honorową. Według Herodota (7, 40) kompania taka składała się z 2000 wyborowej konnicy, 2000 włóczników i 1000 piechoty. Jest to do pewnego stopnia możliwe i zgodne z przepychem królów Wschodu. Przy boku jednak króla, przy głównym stole, zajęli miejsca tylko wyżsi do­stojnicy wojskowi, członkowie znako­mitych rodzin perskich i rządcy pro­wincji. Na takich ucztach bywali też pisarze, jak można dowiedzieć się o tym z literatury greckiej (por. H. Gunkel,

Lubię to! Skomentuj Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura