59 obserwujących
641 notek
807k odsłon
394 odsłony

Statystyka potwierdza:Ewangelie synoptyczne sprzed 64 roku!!

Wykop Skomentuj4

Problem daty napisania trzeciej Ewangelii, podobnie jak wiele innych introdukcyjnych problemów biblijnych, stracił na swej ostrości  wtedy, gdy zwrócono uwagę, że nie należy on do spraw wiary; choć więc Komisja Biblijna w r. 1912 wypowiedziała się, że Łukaszowa Ewangelia  powstała przed r. 67, a nawet przed 64, to jednak obecnie sprawa ta jest przedmiotem badań, i egzegeci, zarówno protestanccy jak i katoliccy,  różne mają pod tym względem opinie.

O tym że trzecia Ewangelia została napisana po śmierci Pawła Apostoła, mówią Ireneusz i Hieronim we wcześniejszych pismach. Jednakże Hieronim w pismach późniejszych za Euzebiuszem głosił opinię, że powstała ona jeszcze za życia Pawła Apostoła.

Egzegeci przyjmujący to zapatrywanie, a należą do nich prawie wszyscy egzegeci katoliccy, są przekonani, że Łukasz napisał trzecią Ewangelię pomiędzy 61 a 63 r. lub pomiędzy 60 a 64 r.; podstawę do tego twierdzenia widzą oni  w tym, że Ewangelia jako pierwsze Łukaszowe dzieło (Dz 1, 1) musiała  być napisana wcześniej aniżeli dzieło drugie, tj. Dzieje Apostolskie.  Dzieje Apostolskie kończą się opisem początku pierwszej rzymskiej niewoli Pawła Apostoła (Dz 28, 30 n), Ewangelia zatem mu siała być napisana przed początkiem tej niewoli. Nadto w Ewangelii można się dopatrzyć pewnej życzliwości dla władz rzymskich, która byłaby niezrozumiała po r. 64, kiedy to wybuchło  prześladowanie chrześcijan i nastąpiła męczeńska śmierć Piotra Apostoła. Ci egzegeci czynią też spostrzeżenie, że w Łk 21, 32 jest zanotowane  proroctwo Jezusa o zburzeniu Jerozolimy, zapowiada ono to, co ma jeszcze nastąpić; gdyby Ewangelia była później napisana, wtedy Łukasz  musiałby umieścić notatkę o wypełnieniu się tej przepowiedni.

Łukasz przy pisaniu swojej Ewangelii oparł się przede wszystkim na Marku, a korzystał z niego do tego stopnia, że przejął dla siebie więcej niż 7/10 Markowego tekstu. Zależność Łukasza od Marka w częściach opisujących publiczną działalność Jezusa jest widoczna przede wszystkim w czterech blokach tekstów: 4, 31 — 6, 11 obejmujących 15 perykop; 8, 4 — 9, 50 — obejmujących 18 perykop; 18, 15-43 — obejmujących 5 perykop; 19, 29 21, 38 — obejmujących 17 perykop. W tych blokach występują nie tylko te same perykopy, które podał Marek, ale są one ułożone w tym samym porządku i zredagowane prawie tymi samymi słowami, przy czym różnice w sformułowaniach wynikają tylko z redakcyjnej pracy Łukasza. W układzie tych perykop nie obyło się bez zmian: perykopa o głoszeniu nauk przez Jezusa w Nazarecie została przeniesiona na początek Jego publicznej działalności (4, 16-30) jako perykopa programowa; powołanie uczniów (5, 1-11) zostało umieszczone po rozpoczęciu relacji o publicznej działalności Jezusa, gdyż przed nią mogłoby się wydawać mało prawdopodobne; opis powołania dwunastu Apostołów (6, 12-16) i wzmianka o tłumach, które się zgromadziły (6, 17-19), zostały podane w odwrotnej kolejności niż u Marka, tak bowiem zostało przygotowane kazanie na górze, które według Łukasza Jezus wygłosił na równinie; słowa Jezusa o matce i krewnych (8, 19-21) następują po przypowieściach, aby stanowiły ich zakończenie. imageA zatem przeniesienie tych perykop na inne miejsce jest wynikiem redakcyjnej pracy Łukasza.

Statystyka wykazuje, że w tekstach, w których Łukasz wykorzystał tekst, Markowy, na 10720 Markowych słów 7 040 znalazło się u Łukasza. Tak daleko idąca zależność każe wyciągnąć wniosek, że Łukasz w tych perykopach nie opierał się na ustnie przekazanych materiałach, ale że  tekst Markowej Ewangelii miał przed sobą w czasie pisania swojej Ewangelii. Na to wskazują również drobne szczegóły: Łukasz wspomina o cudach Jezusa w Kafarnaum (4, 23), choć będzie o nich mówił dopiero w summarium umieszczonym po opowiadaniu o Nazarecie (4, 31); mówi o Szymonie (4, 38), choć o jego powołaniu powie dopiero później (5, 1-11).

Z Markowego tekstu Łukasz opuszczał te perykopy i fragmenty, które miały treść tak związaną ze światem semickim, że dla Greków mogły być niezrozumiałe lub rażące, jak o tym już wspomniano. Nadto nie umieszczał takich scen, które mogłyby wywołać zdziwienie czytelników, np. sceny dotyczącej krewnych, którzy chcieli odwieść Jezusa od nauczania (Mk 3, 20-21), lub przekleństwa rzuconego na drzewo figowe (Mk 11, 12-14). Opuszczał sceny podobne, aby uniknąć dubletów, np. namaszczenie w Betanii  , i nie umieścił całego szeregu zwrotów, które wydawały mu się zbyt ostre, np. nagana skierowana do Piotra (Mk 8, 33), część cytatu proroka Izajasza, z którego można by odnieść wrażenie, iż Jezus tak nauczał, żeby Zydzi się nie nawrócili (Mk 4, 12c), słów, w których Jezus stwierdza, że dla Judasza byłoby lepiej, żeby się wcale nie narodził (Mk 14, 21).

 

I teraz najciekawsze:

Wykop Skomentuj4
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura