Moja Galatea

Moja Galatea

Było nie było

Może daleko, gdzieś daleko
Ten czas, jak woda ucieka,
Może to widziałem,
Może to słyszałem,

Co trącę strunę mej harfy.
Pod dębem spróchniałym,
Co przy polanie stoi,
Pod którego konary
Siadał Taliesin,
Co się po osadach włóczył
I Prawdy zwykłej uczył,
Co w myśli mojej
Jako żywo stoi.

Sosna stara rosochata
Pod nią łąka, rzeczka,
Tędy ptacy kółeczka
Wylatały skrzydlate,
A białe gołębie
Siadały na dębie,
A w oknie siadała
Margo, pani biała
Co pieśni tęsknie śpiewała.

Jeśli w niebie raj taki,
Jak Galacji równiny,
A jacy mężni wojowie,
A jakie piękne dziewczyny,
Ach, Panie jedyny!

A Halys, ta rzeka,
Co w morze ucieka,
Co wartka u brzegu,
A piękna z daleka,
Gdzie płynąc na tratwie
Kupiec przygrywa na dudach
I wiezie za morze
Galatyjskie cuda,
Ach, Prawdę śpiewam, Boże!

A wokół sioła pole
Gładkie, jak po stole,
Z wiatrem, z ciepłą wiosną
Pszenice i jęczmienie rosną,
Gada zboże szumnym głosem,
Gdy wiatr po nim powieje,
I zda się w tym zbożu,
Że płyniesz po morzu,
A wietrzyk fircyk kłosami
Buja jak falami.

Och, kraj nasz nigdy biedny,
Bo widząc te niwy,
Chociem człek ubogi,
Byłem tak szczęśliwy
A z takiej natury,
Że choć już z oddali,
Choćby mi dawali
Nawet złote góry,
To nigdy nie wyprę się,
Że ma Galatea,
Choć pod ponckim butem,
W sercu barda żyje
I tym rytmem bije,
Co wolna zaś była
Jak dzika dąbrowa,
Wokół tabun koni,
Jak trel wierzbowej
Fletni Pana rozlega?
A jak się Galaci bawią,
Jakie klechdy prawią?

Tak dawniej bywało,
Wszystko się bawiło,
Tak w Galacji było milo.

Teraz... tam inaczej,
Teraz nie zobaczy
Tych wszystkich radości,
Teraz tam ponckie podłości.
Obcy w naszych dworach
Nasze srebro mają w worach,
Bo Galaci na srebrze jadali,
W jedwabiach chadzali,
A teraz jedzą z gliny,
Przez ponckie psie syny!

Co tu prawić wiele
Bogactwo, wesele...
Teraz więcej biedy,
Niźli było wtedy,
Lecz wspomnij ty komu,
Że wracasz do domu,
Do domu, do Kraju,
Łzami się obleje,
Na śmierć znostalgnieje
Po ojczystym raju.