Paweł Luty: "Parytetowy Palikot i flash mob"

Moja i Malwiny Bułkowskiej refleksja nad Palikotem

Narzucanie to nie komponent demokracji. Edukowanie, pomoc prześladowanym kobietom i ich rodzinom, zrównanie płac za to samo stanowisko, to jest przejaw dojrzałości demokracji. Panie, tak tłumnie i agresywnie uczestniczące w Kongresie, winny mieć świadomość, iż należy zacząć od początku, a nie od końca.

Oklaski i uniesienia

Sobota, 2 października, Sala Kongresowa Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Widownia wypełniona jest po brzegi, wszyscy czekają z zniecierpliwieniem oraz zapartym tchem na bohatera wieczoru – Janusza Palikota. Czekają także ci, którzy stoją przed pałacem i będą obserwowali cały spektakl na telebimie. Łącznie 5 tysięcy ludzi. Atmosfera napięcia jest tak gęsta, że można śmiało ciąć ją nożem. Wszystkich rozluźnia Ędward Ącki, który w swym przemówieniu piętnuje szpanerstwo i oderwanie od życia uczestników kongresu. Gdy na sceną zaczynają wchodzić wolontariusze, którzy mają robić za tło dla Janusza Palikota i zaproszonych przez niego panelistów na widowni da się wyczuć pewien skok ciśnienia – to już, to zaraz, Janusz nadchodzi! Później, na scenę wkraczają zaproszeni paneliści: Kazimierz Kutz, profesor Środa, profesor Bielik-Robson, Manuela Gretkowska i Dominik Taras. Atmosfera gęstnieje. Po dłuższej chwili na scenę wstępuje prowadzący całą imprezę Ireneusz Bieleninik, zaczyna opowiadać jak poznał Tego-Dla-Którego-Tu-Jesteśmy. Pierwszy raz powiało patosem. Ciśnienie w tętnicach znowu skacze.

Wreszcie padają słowa, na które wszyscy czekali: Przed Państwem Janusz Palikot! Sala Kongresowa rozjaśnia się oślepiającym światłem jupiterów! Z głośników dobiega patetyczna muzyka! Większość ludzi wstaje z miejsc, wszyscy klaszczą! Oto nadszedł! Niczym gladiator wkraczający na arenę, Janusz Palikot zmierza w stronę sceny, po drodze: uściski dłoni, łzy wzruszenia, śmiech radości! Napięcie opada, wzrasta podniecenie:, co powie? Od czego zacznie? Jaki ma program?

Do mikrofonu podchodzi Ten-Dla-Którego-Tu-Jesteśmy i zaczyna przemowę: diagnoza tego co się od 1989 roku udało, a co nie, zadawanie sobie pytania dlaczego tu jesteśmy i dlaczego jest nas tak dużo, wyświechtane formułki. Pośród tego wszystkiego pojawia się jedna kwestia, która może brzmieć jak echo słów Andrzeja Leppera, niemniej jednak, jest bardzo ważna: od 20 lat w politycznej elicie znajdują się Ci sami ludzie. Oklaski, powszechny entuzjazm, ogólna radość – takie reakcje wywołują słowa Janusza Palikota. W przeciągu następnych dwóch godzin będą się one powtarzać, ale niektórym przyjdzie także przełykać gorzką pigułkę rozczarowania. Rozczarowania programem „Nowoczesnej Polski”.

Słodko-gorzki program

Janusz Palikot przedstawił zgromadzonym w Sali Kongresowej 15 postulatów. Oto one:

1. Kadencyjność funkcji partyjnych.
2. Jednomandatowe okręgi wyborcze, ograniczenie liczby posłów do 300.
3. Likwidacja Senatu RP i zniesienie immunitetu parlamentarnego oraz pochodzących z budżetu państwa subwencji dla partii politycznych.
4. Parytety na listach wyborczych.
5. Odgórne zrównanie płac kobiet i mężczyzn.
6. Pełny rozdział państwa od kościoła.
7. Wyprowadzenie religii ze szkół.
8. Legalizacja aborcji, In vitro oraz wprowadzenie powszechnej edukacji seksualnej w szkołach, darmowe środki antykoncepcyjne.
9. Koniec z subwencjonowaniem kościoła katolickiego z budżetu państwa.
10. Oświadczenia zamiast zaświadczeń w państwowych urzędach.
11. Wprowadzenie zasady milczącej zgody.
12. Pełna jawność dokumentów urzędowych.
13. Związki partnerskie.
14. Powszechny, darmowy dostęp do Internetu.
15. Jeden 1% budżetu państwa na kulturę.

Gorzko!

Zaczynając od pierwszego postulatu: dlaczego państwo ma ingerować w wewnętrzne sprawy partii politycznych, w tak dużym stopniu? Styl rządzenia danym ugrupowaniem, to jak długo dany polityk jest partyjnym szefem – niech te kwestie rozstrzygają wyborcy. Oczywiście niezbędne są regulacje dotyczące form działalności partii politycznych i sposobów ich funkcjonowania, ale nie ma podstaw do nadmiernego regulowania ich wewnętrznej struktury.

Co do okręgów jednomandatowych, polityczną konsekwencją tegoż systemu wyborczego byłoby ograniczenie pluralizmu, faworyzacja większych partii a nawet ich nadreprezentacja. Paradoksalnie Don Kichot walczący o uelastycznienie polskiej sceny politycznej, w swych skromnych planach, chciałby położyć „łapę” na wszystkim. Pomysł na likwidację Senatu RP i ograniczenie liczby posłów do 300 stanowi idealną podwalinę pod zmonopolizowanie demokracji. Pytanie, czy Palikot tak dalece wybiega w przyszłość, marząc o dominacji Ruchu Poparcia Palikota, czy może chce wyświadczyć altruistyczną przysługę koledze Tuskowi?

Niezaprzeczalnie gwoździem programu była walka z „imperializmem Kościoła”, co się chwali, po to tam się jechało, zaciskając pięści. Już dość! Ażeby odzyskać nasze państwo należałoby od podstaw: usunąć religię ze szkół, znieść Fundusz Kościelny i delikatnie odsunąć duchowieństwo od udziału w oficjalnych uroczystościach państwowych itd..

Parytety. Polska jest kobietą. Panie Januszu, jak śmiał Pan przedstawić wizję nowoczesnego państwa w ten sposób?! Nie dość, że w zęby łupie ów uskrzydlony krawaciarz, to na dodatek jest to mężczyzna! Wstyd i hańba! Tam, w tym pańskim logo, winna się znaleźć kobieta, ale nie w biustonoszu. Biustonosz uwłacza godności kobiecie, trzeba uważać w co się kobietę z logo ubiera, gdyż temat nader kłopotliwy. Pomijając te niezwykle istotne niuanse – krawat czy biustonosz – należałoby się zastanowić nad jednym. Mianowicie, Ja – Malwina Bułkowska, liberał będący w pełni władz umysłowych i niezastraszona przez żadnego mężczyznę, stwierdzam, iż, Maks Weber miał rację. „Polityka jako zawód i powołanie” zobowiązuje do odznaczania się trzema, jakże prostymi i nie wzbudzającymi kontrowersji, cechami: namiętność, poczucie odpowiedzialności, wyczucie w ocenie (dystans wobec ludzi i rzeczy). Owe cechy mogą posiadać, w tej samej mierze mężczyźni i kobiety, tak samo jak i mężczyźni i kobiety mogą kandydować. Abstrahując od faktu, iż, żyjemy w patriarchacie i jest to sprawa wymagająca głębszego namysłu i ogromnych zmian mentalnościowych, niedorzecznością jest odgórne narzucanie konkretnej ilości kobiet i mężczyzn w Sejmie. Takie rozwiązanie jest na tyle sztuczne i szkodliwe, jak i parytety dla niskich i wysokich. Narzucanie to nie komponent demokracji. Nasz redakcyjny kolega twierdzi, że właściwym rozwiązaniem jest przyznanie 50%. parytetu kobietom na listach wyborczych. Niestety, takie rozwiązanie nie miałoby realnego przełożenia na podział mandatów w parlamencie. Obawiam się, że wyborcy i tak woleliby głosować na mężczyzn. Edukowanie, pomoc prześladowanym kobietom i ich rodzinom, zrównanie płac za to samo stanowisko, to jest przejaw dojrzałości demokracji. Panie, tak tłumnie i agresywnie uczestniczące w Kongresie, winny mieć świadomość, iż należy zacząć od początku, a nie od końca. Mnie osobiście, hasło: „Parytety do kopalni” wydaje się bardziej racjonalne.

Kobiety powinny na tych samych stanowiskach zarabiać tyle samo co mężczyźni. Jest to twierdzenie niepodważalne. Natomiast poddać należy w wątpliwość sposób, w jaki Ruch Poparcia Palikota pragnie tego dokonać. Narzucanie pracodawcom ile mają płacić swoim pracownikom raczej pozytywnie ich nie nastawi względem Janusza Palikota i jego otoczenia. Co więcej, regulacja płac jest pokłosiem dawnego systemu i wydaje się, że nikt, kto cokolwiek wie o gospodarce w Polsce nie chce, aby ta praktyka ponownie zagościła w naszym kraju.

Sama słodycz

Janusz Palikot powiedział, że dopóki nie zmusza się kogoś do aborcji, do uczestniczenia w lekcjach edukacji seksualnej czy do zapłodnienia metodą In vitro to trudno jest mówić o niezgodności z nauka kościoła. Trzeba przyznać, że ma rację! Jeśli ktoś chce dokonać aborcji albo zajść w ciążę z pomocą sztucznego zapłodnienia to powinien mieć do tego prawo. Jeśli ktoś nie chce to po prostu tego nie zrobi. Nic prostszego.

„Jeśli wciągu 90 dni nie dostanę z urzędu odpowiedzi czy mogę prowadzić określoną działalność to po prostu zaczynam działać. Niech to urzędnik się martwi, że czegoś nie dopilnował!” Trudno jest wytoczyć armaty przeciwko zasadzie milczącej zgody. Trochę stresu naszym biurokratom z pewnością się przyda, a przedsiębiorcy poczują, że państwo stara się być im przychylne.

Palikot pragnie stworzyć równe szanse nie tylko dla kobiet i mężczyzn, ale również dla związków hetero- i homoseksualnych. W tym drugim przypadku, nie ma to działać na zasadzie parytetu. Nikt nikogo nie będzie przymuszał do życia w związku homoseksualnym, chodzi jedynie o stworzenie takiej możliwości dla mniejszości seksualnych. Demokracja to dominacja większości z poszanowaniem praw mniejszości.

Nowoczesna Polska musi mieć powszechny dostęp do Internetu. Koniec i kropka.

Dobrze byłoby mieć na uwadze, iż, Polska to nie tylko walka o krzyż, awantura o parytety czy przeciąganie liny. Polska to też nasz dorobek intelektualny, to nasza kultura, spuścizna po wielkich i małych rodakach. Jeden procent z budżetu na kulturę, może nikogo nie zbawi, ale na pewno pomoże, odciąży nasze sumienie. Będziemy czuć się lepiej robiąc coś dla rozwoju i promocji polskiej kultury. Pamiętajmy, że 1% budżetu państwa jest całkiem niebagatelną sumą. Poza tym, lepiej jest wydać te pieniądze na działalność kulturalną niż na nieudolne zbrojenia.

Polityczny flash mob

Całe spotkanie zostało zorganizowane za pośrednictwem Internetu. Jak flash mob. Ludzie, którzy uczestniczą w kongresie czynią to z własnej nieprzymuszonej woli. Jak we flash mobie. Organizatorzy stawiają przede wszystkim na spontaniczność. Tak jak organizatorzy flash moba. Po kongresie wszyscy rozeszli się w swoją stronę. Jak po flash mobie. Gdy emocje już opadną (jak po wielkiej bitwie kurz), najprawdopodobniej w styczniu na kolejnym kongresie nowej partii, przekonamy się na ile osobom z tego rozjuszonego tłumu i samemu Palikotowi starczyło siły i determinacji, aby rozpocząć erę nowoczesnej Polski. Oby, nie okazało się, że jest to tylko nadmuchana sztucznymi intencjami bańka, która pryśnie nam – wymagającym wyborcom oraz odbije się bolesną czkawką zaprzepaszczonych szans na stworzenie nowej formacji, która mogłaby rozruszać skostniałą scenę polityczną w naszym kraju.

Wyścig do świata wielkiej polityki już się zaczął!