„Zwykły człowiek” i jego obrońcy

Jarosław Makowski*

W zawrotnym tempie rośnie w Polsce liczba samozwańczych obrońców interesów tzw. „zwykłego człowieka”. Kim są ci, co w poczuciu swej szlachetności i niezłomności misji zawsze są gotowi stanąć po stronie biednych i poniżonych?

W obronie interesów „zwykłego człowieka” zawsze przemawiają znani i cenieni ekonomiści, którzy powiadają, że to przede wszystkim państwo jest głównym źródłem ludzkich nieszczęść i utrapień.

Na rzecz „zwykłych emerytów” harują od świtu do nocy menadżerowie zarządzający Otwartymi Funduszami Emerytalnymi– tak, by ziściło się cudowne marzenie seniora o „emeryturze pod palmami”.

Nad losem „zwykłego człowieka” pochylają się Kościoły, które przekonują, że ubodzy są centrum ich misji ewangelicznej.

„Zwykli ludzie” są przedmiotem troski dziennikarzy, którzy zawsze przedstawiają się jako rzecznicy poniżonych i pokrzywdzonych.

I wreszcie: każdemu politykowi leży na sercu los „zwykłego człowieka”, dlatego staje on na pierwszej linii frontu, by bronić interesów „tych najmniej uprzywilejowanych”.

Jak widać, od polityków po księży, od biznesmenów po dziennikarzy, powstaje na naszych oczach Ruch na Rzecz Ochrony Zwykłego Człowieka. Nie dziwi zatem, że mając takich szlachetnych i zacnych adwokatów, tzw. „zwykły człowiek” może spać spokojnie. Więcej, powinien czuć się jak pączek w maśle. Dlaczego więc tak się nie czuje?

Otóż jest tak, że im dłuższa lista tych, którzy ogłaszają wszem i wobec, że bronią interesów „zwykłego człowieka”, tym los „zwykłego człowieka” staje się coraz gorszy. Może więc przyszedł czas, by „zwykły człowiek” powiedział jasno: „Panie Boże, chroń nas przed fałszywymi obrońcami naszego marnego losu, bo z tymi, którzy są naszymi prawdziwymi przeciwnikami, jakoś sobie sami poradzimy”.

*Jarosław Makowski - publicysta, filozof, szef Instytutu Obywatelskiego

Tekst opublikowany na: instytutobywatelski.pl