Jak Podbipięta: ścinam Głowy Mędrców Smol.: Olivairesa,Artymowicza, Kowaleczki

    A zatem stajemy przed sceną jak z chorągwi pod Zbarażem:

trzy uczone głowy, trzy tomy wyliczeń, trzy pieczęcie powagi

– a wszystkie oparte na jednym założeniu,

jakby na jednej cienkiej belce nad przepaścią.

    Bo jeśli w chwili uderzenia w brzozę Tu-154M miał wznosić się z prędkością 6 m/s – jak przyjmuje dr Olivaires z NIAR – to nie dlatego, że tak wynika z nieubłaganej mechaniki lotu, lecz dlatego, że inaczej „beczka” z raportu MAK nie chce się narodzić.

   Profesor z Toronto, w swej obszernej notce, sam przyznaje, iż takie właśnie założenie jest konieczne, by matematyczna trajektoria zamknęła się w eleganckim łuku.

   Profesor Kowaleczko – najlepszy z naszych specjalistów – powiela tę linię, jakby była torowiskiem, po którym samolot musi potulnie podążyć.

     A przecież w realnym świecie nie ma torowisk, są siły: ubytek 12,5% nośnej, przechył 50°, rosnący opór, spadająca prędkość i przeciągnięcie czające się tuż za rogiem przy 55°.

   Wystarczy jedno cięcie rachunku – cosinus przechyłu pomnożony przez deficyt nośnej – i z 6 m/s zostaje kilka metrów złudzenia, nie dziesiątki metrów triumfu.

I oto trzy tęgie głowy spadają jednym zamachem:

nie od miecza, lecz od arytmetyki...

   A nam pozostaje pytanie,

czy śmiać się z tej matematycznej beczki,

czy raczej płakać nad tym,

że w fizyce lotu fantazja nie unosi się na skrzydłach,

jeśli skrzydła są już urwane.