W ramach porządkowania Europy
w ramach usuwania skutków stalinowskich zaborów
To kolejne dowody, że Stalin szykował agresje jeszcze przed wybuchem WWII:
narada w sprawie agresji na Finlandię miał miejsce w końcu czerwca 1939
w gabinecie Stalina z udziałem d-cy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego- Mierieckowa
i
.. komunisty fińskiego OttoKuusinena
a
..Pieśń na zdobycie Helsinek była zamówiona i nagrana w sierpniu 1939.
---
Stalin napadł na Finlandię, by bronić Leningradu. A gdyby jej nie napadł, może nie byłoby głodu w Leningradzie?
1. Finlandia buduje linię obronną. Stalin widzi zagrożenie
Finlandia, obawiając się agresji potężnego sąsiada, budowała na Przesmyku Karelskim system umocnień obronnych, znany później jako Linia Mannerheima.
Były to schrony bojowe, rowy przeciwczołgowe, zapory, umocnione stanowiska ogniowe i przeszkody terenowe.
Ich przeznaczenie było oczywiste: powstrzymanie agresora nacierającego od strony ZSRR.
Tymczasem propaganda sowiecka przedstawiała sytuację tak, jakby to Finlandia stanowiła zagrożenie dla Leningradu. Bezpośrednim pretekstem do wojny stał się rzekomy fiński ostrzał sowieckich żołnierzy pod Mainilą 26 listopada 1939 roku.
Absurd tej argumentacji polegał na tym, że umocnienia zaprojektowane do powstrzymywania natarcia wojsk sowieckich nie były przecież środkiem umożliwiającym Finlandii zaatakowanie Leningradu.
dodatkowo propaganda sowiecka głosił fałszywą tezę jakoby granica była zbyt blisko i możliwy był ostrzał Leningradu..
.. tymczasem w 1939 roku armia fińska dysponowała armatami o maksymalnym zasięgu 11 km a granica był 32 km od centrum Leningradu
2. A przecież Stalin mógł postąpić dokładnie odwrotnie!
Załóżmy na chwilę, że rzeczywistym celem Stalina było wyłącznie bezpieczeństwo Leningradu.
Sowiecka propaganda ostrzegała przed możliwością wykorzystania terytorium Finlandii przez wrogie ZSRR mocarstwa, na przykład Niemcy, Wielką Brytanię czy Francję.
Skoro tak, należało wyciągnąć z tego elementarny wniosek strategiczny.
Linia Mannerheima mogła stanowić nie zagrożenie dla ZSRR, lecz jego dodatkową osłonę obronną!
Przecież gdyby wrogie Sowietom wojska wkroczyły do Finlandii i zamierzały następnie zaatakować Leningrad, musiałyby pokonać właśnie te fińskie umocnienia.
Co więcej, Moskwa mogła zaproponować Finlandii porozumienie o nieagresji, neutralności i zabezpieczeniu Przesmyku Karelskiego przed wykorzystaniem go do agresji na ZSRR.
Mogła nawet zaoferować Finlandii pomoc techniczną w rozbudowie fortyfikacji, oczywiście pod warunkiem uzyskania zgody Finów.
Zamiast niszczyć istniejącą linię obronną, można było doprowadzić do jej wzmocnienia!
3. A co z drogami prowadzącymi do Leningradu?
Tu również istniało rozwiązanie niewymagające wojny.
Oba państwa mogły uzgodnić pozostawienie ograniczonej liczby dróg komunikacyjnych przez Przesmyk Karelski, przy jednoczesnym przygotowaniu infrastruktury pozwalającej na szybkie ich zablokowanie w razie zagrożenia.
Na przykład przez przygotowanie miejsc pod wykonanie wykopów, zniszczenie mostów, ustawienie zapór przeciwczołgowych czy zastosowanie odpowiednio zabezpieczonych ładunków wybuchowych.
Zasady blokowania tych dróg mogłyby być jawnie uzgodnione przez oba państwa.
W razie zagrożenia militarnego przejazd ciężkich kolumn wojskowych można byłoby szybko uniemożliwić.
A w czasie pokoju drogi nadal służyłyby normalnej komunikacji.
Byłaby to zatem dodatkowa bariera bezpieczeństwa dla Leningradu, a nie powód do rozpętania wojny.
4. Stalin wybrał wojnę. Koszt: ponad 100 tysięcy żołnierzy!
Zamiast pokojowego porozumienia Stalin zdecydował się na agresję.
Wojna zimowa trwała od 30 listopada 1939 do 13 marca 1940 roku.
Armia Czerwona poniosła ogromne straty. Według znanego zestawienia opracowanego przez zespół Grigorija Kriwoszejewa straty bezpowrotne wyniosły 126 875 żołnierzy, a straty sanitarne — około 265 tysięcy.
A przecież już kilkanaście miesięcy później, w czerwcu 1941 roku, Związek Sowiecki został zaatakowany przez hitlerowskie Niemcy.
Ci żołnierze, których życie zmarnowano w agresywnej wojnie z Finlandią, mogliby wówczas bronić własnego kraju!
To jednak nie koniec konsekwencji.
5. Najtragiczniejsza konsekwencja: blokada i głód w Leningradzie
W czerwcu 1941 roku Finlandia przystąpiła do wojny przeciwko ZSRR, współdziałając z Niemcami.
Fińskie wojska zajęły Przesmyk Karelski, odzyskując tereny utracone w wyniku wojny zimowej. Działania Finlandii na północ od Leningradu stały się częścią sytuacji strategicznej, która umożliwiła Niemcom prowadzenie długotrwałej blokady miasta.
Leningrad znalazł się w katastrofalnym położeniu.
Od południa i południowego wschodu nacierały wojska niemieckie, a od północy znajdowały się pozycje fińskie.
Zaopatrzenie miasta w żywność zostało dramatycznie ograniczone. Setki tysięcy mieszkańców umierały z głodu, chorób i wycieńczenia.
Jedynym wielkim ratunkiem pozostała słynna Droga Życia przez jezioro Ładoga, wykorzystywana do dostarczania żywności i ewakuacji mieszkańców.
A teraz postawmy zasadnicze pytanie: co byłoby, gdyby Stalin nie napadł na Finlandię w 1939 roku?
Gdyby Finlandia pozostała neutralna i utrzymywała przyjazne lub choćby poprawne stosunki z ZSRR, Przesmyk Karelski mógłby pozostać poza obszarem działań wojennych.
W takim wariancie można sobie wyobrazić wykorzystanie uzgodnionych wcześniej szlaków komunikacyjnych przez Finlandię do transportu żywności, lekarstw, a nawet ewakuacji części ludności Leningradu.
Oczywiście wymagałoby to zgody Finlandii, odpowiednich porozumień i utrzymania bezpieczeństwa komunikacji.
Ale czy nie byłaby to sytuacja nieporównanie korzystniejsza niż wojna z Finlandią i obecność jej armii na północnych podejściach do oblężonego miasta?
6. Paradoks Stalina
Stalin twierdził, że atakuje Finlandię, aby zapewnić bezpieczeństwo Leningradowi.
W rzeczywistości zniszczył możliwość pokojowego współistnienia z państwem, którego umocnienia mogły stanowić dodatkową barierę dla potencjalnego agresora.
Kosztem tej decyzji były nie tylko dziesiątki tysięcy zabitych sowieckich żołnierzy, ale także zepchnięcie Finlandii w stronę współpracy wojskowej z Niemcami.
Nie można oczywiście dowieść, że bez agresji w 1939 roku Finlandia na pewno pozostałaby neutralna ani że udałoby się uniknąć blokady Leningradu.
Można jednak postawić zasadną tezę: Stalin, podejmując agresję uzasadnianą rzekomą ochroną Leningradu, sam przyczynił się do stworzenia warunków, które dwa lata później pogorszyły położenie tego miasta.
I w tym właśnie tkwi historyczny paradoks.
Linia Mannerheima, którą Stalin postanowił zniszczyć w imię bezpieczeństwa Leningradu, mogła — przy zupełnie innej polityce Moskwy — stać się elementem systemu jego obrony.
A Finlandia, zamiast uczestniczyć w wojnie przeciwko ZSRR, mogła pozostać neutralnym sąsiadem, przez którego terytorium w krytycznych okolicznościach próbowano by ratować mieszkańców głodującego miasta.
Jeżeli Stalin rzeczywiście obawiał się ataku obcych wojsk przez Finlandię, powinien był dążyć do tego, aby Finlandia miała jak największe możliwości powstrzymania tych wojsk — a nie rozpoczynać wojnę przeciwko niej. To logiczna sprzeczność między deklarowanym celem bezpieczeństwa a wybranym sposobem jego osiągania.
-----
Wyborg
miasto w Finlandii zawłaszczone przez Stalina
-
winno wrócić do Macierzy
Komentarze
Pokaż komentarze