Krótko po wyborach premier zaskoczył Polaków co najmniej dwukrotnie. Najpierw w smutnym expose zapowiedział krew i łzy, a potem zaangażował Polskę w ratowanie euro. Czy chce zostać mężem stanu? Byłoby naturalne, gdyby polityk, który osiągnął już prawie wszystko, marzył również o tej jedynej brakującej do kompletu rzeczy - zrobieniu czegoś pożytecznego dla kraju. Pytanie, czy rzeczywiście chce, pozostawię jednak bez odpowiedzi, bo to czego chce Donald Tusk jest jedną z najpilniej strzeżonych tajemnic. Najtrafniej ujął to mój kolega (wyborca PO), który na pytanie o poglądy premiera odpowiedział:
Jeśli Tusk w ogóle ma jakieś poglądy, to bardzo głęboko ukryte.
Pozostaje zatem pytanie – czy może? Warto przypomnieć dotychczasowe okazje, które zmarnował.
2005 – wejście w koalicję z PiS i realizowanie wspólnego projektu IVRP.
2007 – przeprowadzenie odważnych reform przyśpieszających wzrost gospodarczy i ograniczających dług publiczny.
2009 – zwalczanie korupcji w swojej partii wspólnie z szefem CBA.
2010 – dążenie do wyjaśnienia katastrofy i walka o godność jej ofiar.
W każdym z tych przykładów przeważył interes partyjny i z tego punktu widzenia Tusk wyszedł zwycięsko. Płynąć z prądem bieżących potrzeb politycznych – to bez wątpienia jego specjalność. Naiwne byłoby przypuszczenie, że polityk odrzuci to, co było jedynym źródłem jego sukcesów, na rzecz tego, czego nigdy nie rozumiał lub nie cenił – racji stanu. Dlatego myślę, że z postpolityka nie da się zrobić męża stanu. Nawet jeśli bardzo zapragnie nim zostać, to nie będzie umiał.
Przyjrzyjmy się ostatniej próbie. Jedynym wymiernym skutkiem „nowego otwarcia polskiej polityki zagranicznej”, jest ubytek 6 mld EUR z naszych rezerw walutowych. Nieważne, czy Tusk za bardzo chciał zrobić coś dobrego i mu nie wyszło, czy tylko była to przesadzona „narracja”, za którą przyszło zapłacić. W żadnym przypadku nie stać nas po prostu na takie fanaberie.
Komentarze
Pokaż komentarze (8)