1. Podczas II wojny światowej w niemieckich formacjach zbrojnych i policyjnych służyło łącznie około 250 tysięcy do 300 tysięcy Ukraińców. Przywódca jednej z najbardziej radykalnych polskich organizacji nacjonalistycznych, Jan Mosdorf został zamordowany w obozie Auschwitz przez Niemców. Podobnie jak olbrzymia ilość polskich narodowców.
Ukraińcy z nazistami kolaborowali, Polacy z rąk nazistów ginęli.
Naczelny ideolog OUN Dmytro Doncow był piewcą plemiennego szownizmu - ojciec- założyciel polskiego nacjonalizmu Roman Dmowski był demokratą wiernym tradycji chrześcijańskiej.
Tak wygląda historia. Dużo celniejsza od dogmatu "historię zostawmy historykom" wydaje się opinia Feliksa Konecznsgo, że historia nie wyjaśnia przeszłości, lecz mówi dlaczego teraz jest jak jest.
Polacy wyciągnęli ręce do napadniętego narodu, udzielili olbrzymiej pomocy wojskowej - rząd ukraiński wysławia morderców z UPA i ostentacyjnie lekceważy Polskę w rozmowach międzynarodowych.
A polscy "fajni, uśmiechnięci"? Widzą zagrożenie Ukraińców przez "polski faszyzm". Bo jakiś facet agresywnie odezwał się do dziewczynki w jakimś polskim mieście.
"Ksenofobia"? A może polonofobia, irracjonalna niechęć wobec narodu, obok którego się żyje, karykaturalizacja jego win, przy byciu ślepym na jedno oko wobec win narodów wyrządzających krzywdy Polakom?
"Rasizm"? A może rasizm odwrócony - traktowanie bezpieczeństwa Ukraińców jako czegoś ważniejszego niż godność Polaków, postrzeganie przemocy z powodu narodowości jako czegoś bardziej nagannego od "zwykłej" przemocy?
Nie bądź obojętny! Nie bądź obojętny tak, jak ci, którzy dziesiątki lat zamilczali rzeź wołyńską, a teraz podkopują opinię Polski, przypisując narodowi polskiemu cechy stworzone przez ich fobie
2. Czy ludzie angażują się w życie społeczno-polityczne, bo "chcą mieć wpływ na przyszłość Polski", bo "leży im na sercu los społeczeństwa"? Większość tak odpowie. A może tak naprawdę chodzi im o nich samych i o swoją aureolę, swoją autoprezentację w chwale "dobrego człowieka"? O "romantyzm siebie samych", środowiskowy prestiż?
Ci w obronie których stają mają z tego jakąś korzyść? A może mają tyle samo, ile pies z nazwania go "psieckiem", czyli lepsze samopoczucie właściciela?
Może ten "romantyzm samych siebie" powstrzymuje ich od analiz geopolitycznych (choćby zbliżenia Ukrainy z Niemcami), racjonalności, poznania (przykładowo, od lektury książki Zbigniewa Parafianowicza o Wołodymyrze Zełenskim) a nakazuje szukać "ksenofobii" i "rasizmu" z pieczołowitością i gorliwością tropicieli "wrogów ludu"?
4. "Wiara" - to najbardziej adekwatne określenie światopoglądu liberalnego mainstreamu. Wybory polityczne jego przedstawicieli to wyznanie wiary. Używanie logiki do wyjaśnienia piruetów (jeszcze ponad dekadę temu wrogiem była "rusofobia", teraz wrogiem są "ruskie onuce") nie ma żadnego sensu.
"Wiara" bardziej pasuje do przedstawicieli mainstremu niż do katolików. Katolik jest pewien, że Pan Bóg istnieje - liberał (taki liberał) WIERZY w świat bez narodów. Stworzenie takiego świata jest niemożliwe, więc co mu pozostaje?
Narodowy nihilizm i walka z tym co nazywa "prawdziwym patriotyzmem", portretowanym memicznie i personifikowanym przez półgłówka w dresie czy "janusza" tłukącego żonę po niedzielnej mszy. Bez zaproponowania jakiegokolwiek patriotyzmu, który w swej treści różniłby się od ideologii paneuropejskiej. To jest nie tylko miarą ich wykorzenienia, lecz także niezdolności do przyjmowania racjonalnych kategorii w myśleniu politycznym.
5. Język liberalnego mainstreamu jest estetyczno - moralistyczny, nie racjonalny (pełen określeń typu "obrzydliwy", parskania, że "to wstyd mieć takie poglądy"),
Rozumowanie zastępują tu dogmaty ("Ukraina walczy za nas").
Wizja świata jest manichejska - absolutne dobro nie ma prawa podlegać ocenie i krytyce, zatem każdy kto przyjmuje zbliżone kategorie ocenne, jak w przypadku absolutnego zła jest "symetrystą" (ładna zasłona stygmatyzacji przez język osadzony w kategoriach moralnych).
Obsesje, fobie, wszystkie strachy i świeckie dogmaty tych, którzy chcieliby ich siedlisko widzieć w wierze i innych Polakach sięgają już początków III RP.
Naczelny "autorytet moralny" Adam Michnik uznał, że w kraju zainfekowanym przez postkomunistyczną nomenklaturę podstawowym przeciwnikiem jest "ciemnogród", czyli tak naprawdę katolicy i część Polaków.
To nowa lewica bez swojego proletariatu, która nie potrafiąc go znaleźć koncentruje się na pouczaniu narodu z wyższościowych pozycji.
Negując romantyzm jest jego karykaturą. Utyskując nad niemądrymi i romantycznymi Polakami "ginącymi za Ojczyznę", faktycznie nie krytykuje niedojrzałości kultu "śmierci za Ojczyznę", lecz Polaków. Polak głupi, bo "Polska Chrystusem narodów", ale też "Polak wredny, bo ksenofob".
A może ktoś przytomniejszy dojdzie kiedyś do wniosku, że to nie wiara stworzyła irracjonalność, lecz tkwi ona w ludzkiej naturze i wykorzystywały ją choćby wszystkie ustroje despotyczne czy totalitarne, wykorzystują również politycy demokratyczni? Że wszyscy oni tworzą quasi-religie? Że taką quasi-religią jest to, w co wierzy mainstream. Quasi - religią o tyle unikalną, że zawierającą wiarę w samego siebie.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)