Cykl: Z życia owadów (odc. 1)

Mucha Plujka

 

Lubię żuczki połyskliwe, piękne ważki i motyle,

I stonogi... i biedronki kropkowane...

Pożyteczne to owady, ale powiem tylko tyle:

Jedne winne być stanowczo zakazane.

 

To gatunek wszystkim znany, pospolity i szkodliwy,

I natrętny, wciąż pracując w pocie czoła,

Mucha Plujka się nazywa,

Gdyż zajęciem ulubionym u niej plucie jest na wszystko dookoła...

 

W pluciu Plujka jest mistrzynią,

Nie dorówna jej nikt łatwo, a i ścigać się w tym nie wiadomo po co,

Pluje rankiem więc z lubością i w południe, przed wieczorem,

A szczególnie jej wychodzi plucie nocą.

 

Pluje niczym nie zrażona, nakręcona w swym działaniu,

Dzień w dzień będąc nawiedzona, czerpie siłę w powołaniu.

Tak mijają owej Plujce cenne życia chwile,

Ale ona o to nie dba, bo gdy pluje wie, że żyje...

 

Jedno jest w tym pozytywne, o czym Plujka może nie wie,

Ostrzeżenie pewnie będzie więc na rzeczy:

Gdy się pluje bez umiaru i większego plucia sensu,

To się łatwo jest utopić w nadmiarze tej cieczy...

 

cdn....

 

UWAGA:
Teksty publikowane w tym cyklu stanowią jedynie fikcję literacką, a ich podobieństwo do osób i zdarzeń prawdziwych jest całkowicie przypadkowe... ;-)