O biciu głową w mur

Był sobie pewien lider, który

Wezwał do bicia głową w mury.

I wierne głowy w mury waliły,

Aż guzów licznych się nabawiły…

 

Głowy pękają, a mury wciąż stoją,

Chcieliby przestać, ale się boją.

Myśli mętnieją i wzrok już mglisty,

Lecz biją w kolejne mury z listy…

 

Biją zawzięcie, z wielkim uporem,

Wódz im nakazał podążać tym torem,

A mury jakby na przekór temu,

Się nie poddają... tkwiąc po staremu.

 

Bo głową muru się nie przebije,

Kto tego nie wie - w iluzji żyje.

Zamiast więc głową bić w mury wkoło,

Lepiej się lekko popukać w czoło…