Rada Europy. O prawa osób z niepełnosprawnością intelektualną!

Szanowna Pani Przewodnicząca,

Drodzy Koleżanki i Koledzy,

na początku chciałbym bardzo serdecznie podziękować Carmen Leyte za jej rzetelną, odważną i odpowiedzialną pracę sprawozdawczyni. Dziękuję nie tylko za sam raport, ale przede wszystkim za jasny i jednoznaczny wniosek o odrzucenie projektu dodatkowego protokołu w jego obecnym kształcie. To stanowisko jest wyrazem troski o prawa człowieka rozumiane w sposób spójny i zgodny z międzynarodowymi zobowiązaniami Rady Europy.

Zabieram głos w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej. Chcę jasno podkreślić: cała nasza grupa popiera wnioski sprawozdawczyni i dziękuje jej za konsekwencję oraz wierność wartościom, na których opiera się Rada Europy.

Sedno sprawy jest bardzo proste i musi zostać powiedziane wyraźnie: absolutnym fundamentem wszelkich działań w obszarze zdrowia psychicznego są prawa osób z niepełnosprawnościami wynikające z Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób z niepełnosprawnościami. To nie jest jeden z wielu punktów odniesienia. To jest punkt pierwszy, nadrzędny i wiążący.

Dopiero po pełnym poszanowaniu autonomii, godności, podmiotowości i równości osób z niepełnosprawnościami można mówić o jakichkolwiek środkach ostatecznych. Środki przymusowe – jeśli w ogóle – mogą być wyłącznie wyjątkiem, ostatecznością, a nie elementem, który porządkujemy w drodze odrębnego, wiążącego protokołu, ryzykując osłabienie standardów Konwencji ONZ.

Projekt, który dziś rozpatrujemy, niestety tej zasady nie respektuje w sposób wystarczający. Dlatego musi zostać odrzucony. Najpierw prawa człowieka w rozumieniu konwencji ONZ. Najpierw autonomia. Najpierw godność. Dopiero potem – i tylko w skrajnych przypadkach – środki ostateczne.

To nie jest kwestia techniczna. To jest kwestia fundamentu aksjologicznego Rady Europy. 

Dziękuję pani przewodnicząca!