Gdy komuś sprzyjamy, zwykle zadajemy mniej kłopotliwe pytania. A prawdziwa niezależność polega na tym, by pytać o niewygodne rzeczy także tych, których się lubi.
Z wielką przyjemnością przeczytałem odpowiedź Michała Karnowskiego („Janowi F. Libickiemu w odpowiedzi…”) na mój wczorajszy tekst. Zachęcający do zadania Jarosławowi Kaczyńskiemu prostych pytań. Fakt, że jako początkujący publicysta, zasłużyłem na polemikę tak znanego dziennikarza, uważam za autentyczne wyróżnienie. A teraz kilka uwag:
1. Nigdy nie zarzucałem braciom Karnowskim obawy przed dotknięciem niewygodnego tematu. Wydaje mi się raczej, że wynika to z naturalnej życzliwości dla PiS-u. Jak jesteśmy komuś życzliwi, to mamy mniejszą skłonność do zadawania mu trudnych pytań. Także krępujących. Życzliwość dziennikarska nie jest niczym złym. Bo dziennikarze – tak jak ludzie - mają różne wrażliwości i różne sympatie. Gdyby tak nie było, nie mielibyśmy w Polsce prasy od Gazety Wyborczej po Gazetę Polską. I tak należy rozumieć moją uwagę. Że, gdy komuś, sprzyjamy, zwykle zadajemy mniej kłopotliwe pytania. A prawdziwa niezależność polega na tym, by pytać o niewygodne rzeczy także tych, których się lubi.
2. Widziałem film z kongresu organizowanego przez Jana Kobylańskiego kilkakrotnie w telewizji. I na tych filmach nie widziałem reakcji parlamentarzystów PiS. A ich tłumaczenia też były jakieś nieprzekonujące. Zresztą jest na to i inny dowód. Kiedy ojciec Tadeusz Rydzyk mówił o szambie w kontekście śp. Pierwszej Damy, Jarosław Kaczyński dość szybko uznał, że sprawy nie ma. Po prostu łatwiej zapomina się jednym, trudniej drugim. Moim zdaniem to wyłącznie polityczna kalkulacja.
3. Dobrze. Czekajmy na pełen zapis z kongresu Kobylańskiego. Liczę jednak na to, że kiedy wreszcie zostaną ustalone fakty i okażą się one kłopotliwe dla parlamentarzystów PiSu – zabierzecie Panowie krytyczny głos w tej sprawie. I stosowne pytania zadacie. Tak jak wielokrotnie piszecie np. o PO, gdy jej politycy nie reagują na ataki pod adresem śp. Prezydenta.
4. Gdy chodzi o pana Domańskiego i jego kontakty z Janem Kobylańskim. Choć o nich nie wiedziałem, nie są dla mnie zaskoczeniem. Domańskiego pamiętam z roku 1982 (miałem wtedy 11 lat). Komentował hiszpański mundial. Był wtedy prominentnym PZPR-owskim aparatczykiem. Jak wiemy, tym panom przecież nie przeszkadzają żadne kontakty. Więc mnie to nie dziwi. Dlaczego poruszam w ogóle kwestię Domańskiego? Ano dlatego, że pisze Pan, Panie Michale, mniej więcej tak: ”My co prawda nie piszemy o wariacie, ale nasz konkurent nie pisze o łobuzie. A ów łobuz – jak ten wariat – też trzyma z tym draniem”. Otóż żeby była jasność – ja się z wieloma waszymi diagnozami zgadzam. Choćby, gdy chodzi o zdominowanie mediów przez jedną opcję ideową. Ale nie jest to powód, by stosować u siebie choć trochę krytykowane i jej autentycznie, niedobre często metody.
Na koniec dwie uwagi. Pierwsza: wiele diagnoz Jarosława Kaczyńskiego i PiS jest trafnych. Wiele –interesujących. Ale zawsze sposób ich prezentacji odbiera im znamiona racjonalności. Tak było w przypadku słynnych uwag Prezesa PiS o internautach. Tak samo w przypadku Ślązaków. I druga uwaga: PiS zwyciężający w 2005 roku był szeroką reprezentacją prawicy. Z dwoma silnymi liderami i dużą grupą silnych osobowości w drugim rzędzie. Dziś jest tylko Jarosław Kaczyński. Są więc dwie możliwości. Albo problem tkwi w tych, których w PiS-ie już nie ma, albo w prezesie. Moim zdaniem – to drugie. I na koniec. Częściej nie zgadzam się z waszym portalem. Ale życzę by Wam się udało. Bo jesteście potrzebni. Powodzenia!


Komentarze
Pokaż komentarze (11)